#PHOT: afblijven GIFTIG

Als een op z’n boerenfluitjes tuinierster gebruik ik bijna dagelijks de app Pl@ntnet om te kijken wat er nu weer de kop opsteekt in de tuin. Zo ook bij deze (blijkbaar zeer giftige) Doornappel.
Onder het motto onkruid vergaat niet, heb ik de plant laten staan om te kijken wat er gebeurt.
De Doornappel valt trouwens net als de aardappel en tomaat onder de nachtschade planten.
Ik zal dus deze zaden maar niet verwerken in een leuke zomerse salade.
Lees verder

#PHOT: Doe maar Zennig

In eerste instantie dacht ik vanmorgen…laat de #PHOT maar schieten.
Ik heb wel wat anders aan mijn hoofd…of liever gezegd handen.

Alles is ingepakt voor de reis naar Drenthe.

Waarschijnlijk ben ik de komende maanden heel veel dingen kwijt, want ik heb dankzij heel lieve vrienden en (ex)buren niet alles zelf in hoeven pakken. Dat betekent dat niet alle dozen door mijn handen gegaan zijn.

In Alteveer staat het huis klaar om bewoond te gaan worden.
We hebben ons wat verrekend in vierkante meters…tegels (20 tekort) en vloer (11 m2 tekort), maar de rest is leefbaar.


Het zij zo….

Toen ik vanmorgen met een kop koffie in mijn hand zat te bedenken wat er allemaal nog moest gebeuren, wat er nog fout kon gaan en waar zwarte gaten zitten…viel mij oog op de vreselijk goedkope plastic Boeddha.

Zen….Karin…..Zen….
Adem in….adem uit.

#PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

#PHOT: Een inpakfeestje

Oh jee, weer een verhuisperikelenpost. Waar het hart vol van is..

De inpak manie heeft nu echt toegeslagen en we zijn zo goed als klaar om de verhuizers op onze zooi los te laten.
We hebben fors ontspuld en er zijn een paar meter boeken naar de bejaardenhuizen in de omgeving gegaan…of was het nu de kringloop?

De laatste loodjes zijn wat zwaar en de afstand tussen ons oude en nieuwe huis is te groot om even heen en weer te rijden.
Ik kan maar op 1 plaats tegelijk zijn en er moet ook nog steeds gewerkt worden.

Vaak zeggen mensen, als ik wat kan doen, geef maar een gil.
Dat heb ik dus gedaan…gegild als een speenvarken.

Ik organiseer een inpakfeestje en heb vandaag de enveloppen met de opdrachten gemaakt.
In elke envelop zit een briefje waar opstaat wat er van de helpende hand gevraagd wordt.
Wij zorgen voor taart, koffie en andere versnaperingen…..de vrijwilligers geven een of twee uurtjes van hun tijd.

Win win situatie lijkt mij.

Nog een week te gaan, het kan dus bijna niet anders dan dat de volgende #PHOT uit Drenthe komt.

 

#PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

#PHOT Startup en -down

Toen ineens gisteren code Geel ging gelden en ook vanmorgen de wegen volstonden, voelde ik me best schuldig.
Ik had weer eens wat geroepen en gedaan.

Ik had een team van 4 partners van Mediawijzer.net opgegeven voor een Challenge.
Al doende een product of een productvoorstel bedenken en tussendoor steeds door experts geholpen worden bij de verschillende onderdelen als doelgroep, waardebepaling, trends en ontwikkelingen en meer mooie kampvuurtjes.

We hadden 2.500 euro kunnen winnen om een prototype te maken en uiteindelijk zit er een ton in de pot om te verdelen …om werkelijk een product op te leveren.
Daar had ik bij het aanmelden van het team wel oren naar.

We (Pauline Maas, Tessa van Zadelhoff en Mariëlle van Rijn) hebben een prima idee, we hebben het ook uitgewerkt en gepitcht. Dat is een prachtig resultaat.
Iets meer body, iets mee doordacht en iets meer down to earth.

Ik voel me een beetje schuldig over de reistijden van de vrouwen en de eigen investering van een hele dag uit eigen zak. Was dat het waard?

Wat mij opviel is dat van de 16 deelnemende teams er niet een was zoals wij….kleine ZZP’ers die deze dag uit hun eigen sociaal ondernemerschap financierden.

De overige deelnemers (corrigeer me als ik fout zit) zijn allemaal in loondienst een leuk dagje betaald aan het werk geweest. Kunnen zij naast de betaalde werkdag ook de 9,00 euro parkeergeld of de reiskosten met OV ergens declareren?
Sorry dames….hou me de volgende keer even tegen of vraag even door naar de ‘WHY’
Bedankt in elk geval voor de topdag, want bijpraten en netwerken is altijd winstgevend!

 

#PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

#PHOT over rijdende treinen…of niet…

#Zweefteefalert (geen hond die deze tekst snapt, maar dat zal me een worst zijn).

Op het station Hollands Spoor vanmiddag kwam ik erachter dat Den Haag Centraal een beter opstapstation geweest zou zijn. Instappen, uitstappen, overstappen….de trein rijdt gewoon volgens een dienstregeling.

Ik zit momenteel op een rijdende trein en wat zou ik graag een app hebben die mijn weg uitstippelde. Inclusief de in- en uitstapplaatsen.
In- en uitchecken op daltarief en soms een overstap.

Verhuizen is wel een ‘dingetje’.

Feedback en Reflectie bij LeerKRACHT

Een typisch geval van ‘practice what you preach’ zo aan het einde van het schooljaar. Nou ja nog niet helemaal het einde, maar mijn rol bij de scholen die voor het eerste jaar gestart zijn, zit er bijna op. Die redden het uitstekend zonder mij en gaan volgend jaar verder om de duurzame verandering vast te houden.

Daar zal ik niet bij zijn in Rotterdam, dat wordt een beetje te ver rijden, vanuit Drenthe.
Ik heb een opdracht van een jaar en het is dus ook wel spannend of LeerKRACHT ook volgend jaar wekelijks in mijn agenda staat.


Tijd voor een terugblik en reflectie.
De expertcoaches ontvangen ook  graag feedback of liever gezegd we vragen actief om feedback.
We vragen feedback van collega coaches, schoolcoaches en teamleiders en teamleden.


Als starter (dit was mijn eerste jaar) vond ik het best moeilijk om de LeerKRACHT instrumenten te gebruiken alsof ik dat al jaren deed. Er zijn er nog steeds waar ik mijn ‘leerKRACHT’ bijbel even bij moet pakken.
Ik hoop dat ik volgend schooljaar de kans krijg om daar natuurlijker en makkelijker mee om te gaan. Liefst zou ik ook zelf dingen toevoegen, omdat ik denk dat vraagsturing van teams belangrijker is dan het kunstje van de instrumenten. Kennismaken met verschillende methodieken en instrumenten en ermee oefenen is prima, maar afdwingen om deze te gebruiken zonder ‘het goede gevoel’ erbij te hebben is niet zinvol.


De 360 graden feedback
Mijn (digitale) 360 graden feedback is door 7 mensen ingevuld (alle mensen die ik had uitgenodigd hebben ingevuld, dat vind ik al fantastisch).
De vragen die gesteld worden hebben een schaal van 0 tot 5.
Mijn eigen score wordt afgezet tegen de scores die 6 anderen hebben ingevuld.
Gek genoeg schat ik mezelf soms te hoog en soms te laag in. Zelden komen dus de getallen overeen.
Gelukkig zijn er geen gekke verschillen of echt grote verschillen. Volgend schooljaar (als ik mag) ga ik in elk geval met alle uitkomsten aan de slag.

Voor mij is de geschreven (toelichtende) feedback veel verrijkender.
Door di
e feedback kan ik nog forse verbeterstappen maken.

  • Ik moet meer buiten mijn comfort zone stappen
    Dat klopt, zeker ik het begin was ik heel onzeker en tussen de “oude rotten’ ook afwachtend. Bang om op mijn bek te gaan denk ik.
  • Soms ben ik te streng en heb een negatief oordeel over mensen/situaties
    Het is niet de eerste keer dat ik dat hoor/lees. Ik kan erg slecht omgaan met mensen die op de een of andere manier hoog in mijn irritatiegraad zitten. Dat moet veel beter en ik denk dat afstand nemen soms slimmer is dan reageren. Een professional moet eigen meningen/gevoelens echt onzichtbaar kunnen maken. Dat is voor mij best wel een puntje.
  • Ik heb veel expertise maar zet dat niet altijd op het goede moment in.
    Dat heeft met name met de onzekerheid te maken. Vaste lezers weten dat ik altijd hakketak op coaches en geitenwollensokken geneuzel (zweefteven).
    Daarom is het ook mijn eigen weerstand om een zachtere coach te zijn. Dat ga ik volgend jaar gewoon goed maken. Want ik heb geleerd dat ik best kan coachen en heb daar ook mijn eigen manier van werken in gevonden.

    Mijn kracht zit’em in de verbinding met mensen. Ik ben nieuwsgierig en kan door zelf informatie te geven ook heel goed informatie krijgen. Hoe ik me voel en dat ik het soms ook niet weet, dat mag ik toegeven.Het is wel leuk dat ook hier mijn ict kennis en vaardigheden regelmatig genoemd worden en die zet ik in tijdens de workshops in de pizzasessies. Digitale didactiek of inzetten van webtools als werkvorm. De reacties daarop zijn ook telkens positief.
  • Meer uitspreken en meer aangeven wat er veranderd/verbeterd kan worden in het hele programma.
    Nou daar gaan we de 30e en 31e mei vol mee aan de slag. Het gebruik van weblogs, de interactie op sociale media en wat hebben we nog meer te bieden als professional (naast leerKRACHT), zijn werkonderdelen. Ook wil ik met een aantal collega’s specifieke mbo instrumenten tegen het licht houden.Afgelopen jaar heb ik ervaren dat met name teamontwikkeling belangrijk is. Waar staat een team en hoe gaan teamleden met elkaar om. Als daar te weinig aandacht voor is, is het hard werken voor alle deelnemers en duurt het plukken van de vruchten te lang.
    Ook ben ik nog steeds zoekend naar het zichtbaar houden van behaalde doelen en het vieren van successen. Daar kan meer mee gedaan worden vind ik zelf.

Naast de verbeterpunten genoot ik ook van de positieve feedback.
Ik durf te concluderen dat aansluiten bij LeerKRACHT als Expertcoach een van de beste keuzes van afgelopen jaren is geweest.
Ik heb verschrikkelijk veel geleerd en samengewerkt met zoveel prachtige onderwijsmensen
Natuurlijk waren er ook best lastige momenten wanneer het echt niet lukte en ik vervolgens weer balend in de file stond.

De laatste zin: ‘Ik vind je een aanwinst voor leerKRACHT’, bevestigt in elk geval dat de liefde van twee kanten komt.

 

#PHOT: Wat nou in de zomerstand

Ben jij Summer Ready?
Staat je lijf al in de Bikini stand?


Terwijl ik onder de douche sta en mezelf onder de schuimende laag probeer te bedekken, kijk ik omlaag.

Vanaf morgen wordt het echt zomers…zeggen ze.
The horror….
Ik vond het al lekker dat het voorjaar zo lang en zo koel was.

De oksels worden weer opengetrokken, de pedicure maakt overuren, de mesjes voor de beenvachtverwijdering zijn niet aan te slepen.

Gatverdamme….het wordt zomer.

Waar was ik?
Oh ja….ik stond dus onder de douche.
De theezakjes verliezen het qua gevel van de buik.

Rokjesdag?
Fijn…..de melkflessen geven bijna licht en ineens zie ik ook van die dooraderde stukjes onderbeen.
Hoe is die blauwe plek daar gekomen en die…en die?
Sinaasappelhuid?
De kraters op de maan zijn er niets bij.
Scrubben?
Een schuurmachine trekt het niet eens, laat staan dat spul dat al weggespoeld is voor het op je lijf zit.

In de spamfolder van mijn mail staat nog een aanbieding voor zelfbruinende crème.
Klopt, zulke crème heb ik ooit gekocht.

Na het opsmeren en niet lang genoeg laten intrekken, zagen mijn benen eruit als Bretonse shirtjes…maar dan in het oranje.

Oh, had ik al gezegd dat ik in de overgang ben?
Nee? 
Ik merk het verschil tussen een hittegolf en een opvlieger niet.
De golven volgen elkaar 24 uur per dag op.
Leuk ook met die zonnige make-up….en die snel vervliegende zomergeurtjes.


Ben ik in de bikini modus?
Tuurlijk…..als ik het strand voor mezelf wil.

Oh nog wel een paar vraagjes aan de redactie van Margriet of Libelle.

  • Zijn er bikini’s met bovenstuk -AA en onderstuk 44+?
  • Zijn er leuke teenslippertjes maatje 42?
  • Leveren jullie die schattige strandjurkjes ‘one size fits all’ ook in een maat groter?

Gewoonlijk heb ik niet zoveel last van deze momentjes.
Gewoonlijk….in de herfst, winter en het koude voorjaar….
Alleen ben ik nu even aan het worstelen met mijn zelfvertrouwen…om in de Bikiniready stand te komen…..

Let maar niet op mij…’t zijn de hormonen en het is de leeftijd.

#PHOT: Luis (in de pels)

Dit is de foto van #PHOT (foto op dinsdag) die ik vanmorgen maakte.
Luizen in de rozenstruik.
Het wordt er allemaal niet mooier op, maar iedereen moet eten om te overleven.

Achterliggende overpeinzingen.
Toen ik vanmorgen het advies van de onderwijsraad las over doordachte digitalisering schoot het me ineens te binnen dat ik me ook ooit aangemeld had om mee te denken.  Jammer genoeg heb ik nooit een reactie op mijn aanmelding gehad (en er zelf ook niet een herinneringsmail aan besteed).
Ik weet dat onderwijs een redelijk gesloten systeem is en dat de aversie tegen commerciëlen best stevig is.
Maar het telkens uitsluiten van externe partijen is wat mij betreft geen goede ontwikkeling.

Kunnen we niet veel vaker “samen” optrekken en “samen” aan de slag met onderwijs?

Natuurlijk begrijp ik dat geld een vies woord is in onderwijs, maar ik zie ook steeds meer ‘blended of hybride’ ondernemerschap.
Leraren die in dienst zijn van een school (stichting) en daarnaast in meer of mindere mate tegen betaling diensten verlenen.
Zakelijk gezien is dat mooi voor de ‘blended/hybride’ werknemer. Die heeft naast een vast salaris (met de daarbij behorende sociale zekerheden) ook nog eens een leuke bijverdienste.
Die leraren worden warm ontvangen en uitgenodigd als spreker op congressen en symposia, want “ze staan nog met hun poten in de klei”.
Maar wees eens eerlijk, is het niet een beetje hypocriet?
Wanneer je nog 1 dag per week voor de klas staat en voor de rest onderneemt dan ben je wat mij betreft ondernemer die daarnaast ook nog onderwijs verzorgt.

Ik vind het prima dat ondernemende leraren gratis of voor bijna gratis workshops, trainingen, lezingen en zelfs adviezen verzorgen, onder de noemer van kennisdeling.
Het mag natuurlijk, maar vraag ook af en toe eens marktconforme prijzen voor het werk dat je buiten je baan om verricht.

Zolang we in verschillende werelden blijven bewegen komen we elkaar nergens tegen.
Dat terwijl ik er heilig van overtuigd ben dat we wanneer we over de grenzen van elkaars werelden heen kijken, het die werelden alleen maar beter maakt.
Maar wel graag op gelijke voet tegen gelijke voorwaarden!

#PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.