#TGIF: Pruimentijd

Hier in Drenthe is de pruimentijd letterlijk aangebroken.
Gelukkig heeft Willem (aka Trendmatcher) zich afgelopen week uitgeleefd met een kettingzaag om de volste overhangende takken eraf te halen. De groencontainer ligt vol met pruimen, ik denk wel 25 kilo.

Van de takken heb ik even een voorstelling gemaakt van de afgelopen periode in mijn leven en werk.

Begin juni heb ik eigenlijk al mijn werk uit mijn handen laten vallen en op de lange baan geschoven, een soort “tot in de pruimentijd”. Nu de verhuizing voorbij is, we op onze plek zitten en mijn keukentafellief iets meer energie krijgt, ga ik weer aan de slag.
(Lees hier het bijbehorende verhaal)
Ik heb te veel en te lang dingen op zijn beloop gelaten. Lees verder

Feedback en Reflectie bij LeerKRACHT

Een typisch geval van ‘practice what you preach’ zo aan het einde van het schooljaar. Nou ja nog niet helemaal het einde, maar mijn rol bij de scholen die voor het eerste jaar gestart zijn, zit er bijna op. Die redden het uitstekend zonder mij en gaan volgend jaar verder om de duurzame verandering vast te houden.

Daar zal ik niet bij zijn in Rotterdam, dat wordt een beetje te ver rijden, vanuit Drenthe.
Ik heb een opdracht van een jaar en het is dus ook wel spannend of LeerKRACHT ook volgend jaar wekelijks in mijn agenda staat.


Tijd voor een terugblik en reflectie.
De expertcoaches ontvangen ook  graag feedback of liever gezegd we vragen actief om feedback.
We vragen feedback van collega coaches, schoolcoaches en teamleiders en teamleden.


Als starter (dit was mijn eerste jaar) vond ik het best moeilijk om de LeerKRACHT instrumenten te gebruiken alsof ik dat al jaren deed. Er zijn er nog steeds waar ik mijn ‘leerKRACHT’ bijbel even bij moet pakken.
Ik hoop dat ik volgend schooljaar de kans krijg om daar natuurlijker en makkelijker mee om te gaan. Liefst zou ik ook zelf dingen toevoegen, omdat ik denk dat vraagsturing van teams belangrijker is dan het kunstje van de instrumenten. Kennismaken met verschillende methodieken en instrumenten en ermee oefenen is prima, maar afdwingen om deze te gebruiken zonder ‘het goede gevoel’ erbij te hebben is niet zinvol.


De 360 graden feedback
Mijn (digitale) 360 graden feedback is door 7 mensen ingevuld (alle mensen die ik had uitgenodigd hebben ingevuld, dat vind ik al fantastisch).
De vragen die gesteld worden hebben een schaal van 0 tot 5.
Mijn eigen score wordt afgezet tegen de scores die 6 anderen hebben ingevuld.
Gek genoeg schat ik mezelf soms te hoog en soms te laag in. Zelden komen dus de getallen overeen.
Gelukkig zijn er geen gekke verschillen of echt grote verschillen. Volgend schooljaar (als ik mag) ga ik in elk geval met alle uitkomsten aan de slag.

Voor mij is de geschreven (toelichtende) feedback veel verrijkender.
Door di
e feedback kan ik nog forse verbeterstappen maken.

  • Ik moet meer buiten mijn comfort zone stappen
    Dat klopt, zeker ik het begin was ik heel onzeker en tussen de “oude rotten’ ook afwachtend. Bang om op mijn bek te gaan denk ik.
  • Soms ben ik te streng en heb een negatief oordeel over mensen/situaties
    Het is niet de eerste keer dat ik dat hoor/lees. Ik kan erg slecht omgaan met mensen die op de een of andere manier hoog in mijn irritatiegraad zitten. Dat moet veel beter en ik denk dat afstand nemen soms slimmer is dan reageren. Een professional moet eigen meningen/gevoelens echt onzichtbaar kunnen maken. Dat is voor mij best wel een puntje.
  • Ik heb veel expertise maar zet dat niet altijd op het goede moment in.
    Dat heeft met name met de onzekerheid te maken. Vaste lezers weten dat ik altijd hakketak op coaches en geitenwollensokken geneuzel (zweefteven).
    Daarom is het ook mijn eigen weerstand om een zachtere coach te zijn. Dat ga ik volgend jaar gewoon goed maken. Want ik heb geleerd dat ik best kan coachen en heb daar ook mijn eigen manier van werken in gevonden.

    Mijn kracht zit’em in de verbinding met mensen. Ik ben nieuwsgierig en kan door zelf informatie te geven ook heel goed informatie krijgen. Hoe ik me voel en dat ik het soms ook niet weet, dat mag ik toegeven.Het is wel leuk dat ook hier mijn ict kennis en vaardigheden regelmatig genoemd worden en die zet ik in tijdens de workshops in de pizzasessies. Digitale didactiek of inzetten van webtools als werkvorm. De reacties daarop zijn ook telkens positief.
  • Meer uitspreken en meer aangeven wat er veranderd/verbeterd kan worden in het hele programma.
    Nou daar gaan we de 30e en 31e mei vol mee aan de slag. Het gebruik van weblogs, de interactie op sociale media en wat hebben we nog meer te bieden als professional (naast leerKRACHT), zijn werkonderdelen. Ook wil ik met een aantal collega’s specifieke mbo instrumenten tegen het licht houden.Afgelopen jaar heb ik ervaren dat met name teamontwikkeling belangrijk is. Waar staat een team en hoe gaan teamleden met elkaar om. Als daar te weinig aandacht voor is, is het hard werken voor alle deelnemers en duurt het plukken van de vruchten te lang.
    Ook ben ik nog steeds zoekend naar het zichtbaar houden van behaalde doelen en het vieren van successen. Daar kan meer mee gedaan worden vind ik zelf.

Naast de verbeterpunten genoot ik ook van de positieve feedback.
Ik durf te concluderen dat aansluiten bij LeerKRACHT als Expertcoach een van de beste keuzes van afgelopen jaren is geweest.
Ik heb verschrikkelijk veel geleerd en samengewerkt met zoveel prachtige onderwijsmensen
Natuurlijk waren er ook best lastige momenten wanneer het echt niet lukte en ik vervolgens weer balend in de file stond.

De laatste zin: ‘Ik vind je een aanwinst voor leerKRACHT’, bevestigt in elk geval dat de liefde van twee kanten komt.

 

Lerarenregister, zo rollen wij.

Ik ben vanaf het begin tegen het lerarenregister geweest.
Ik ben nog steeds tegen
Iedereen in- en om onderwijs hoort een lerende instelling te hebben, die instelling verander je niet door een register.

De eerste kamer denkt daar anders over en heeft ingestemd met de invoering van dat register.
Met ingang van augustus 2018 gaan de leraren vinkjes zetten.

Ik kijk blij vooruit naar de toekomst en ik ga dikke poen verdienen!
Vandaag werd namelijk ook de WietWet aangenomen in de 2e kamer (dank D66 in drievoud).

Morgen bied ik bij de onderwijscoöperatie een cursus ter validering aan.

Naam Cursus: Wie(t) maakt me los?

Cursus beschrijving: 
Wiet verruimt de geest en maakt innovatieve krachten los.
Wil jij ook aan de slag in een echte kweekvijver van de geestverruimende vrije denkers?
(K)week er dan op los.

Doel van de cursus?
Werkstress verlagen door kostenneutraal te werken aan geestverruiming.
Wanneer de politiek niets doet tegen werkstress en ook de salarissen niet verhoogd, kan alleen zelfredzaamheid een oplossing bieden.

Wat ga je leren?
Je gaat aan de slag met het proces van zaaien, laten ontkiemen en monitoren van groei en bloei van een of meerdere groene objecten. Dit valt binnen een wettelijke gekaderd traject.

Wat ga je doen?
Je gaat onderzoeken hoe je ontkomt aan de werkstress van alle dag.
Dit doe je door het groeiproces van zaad tot daad te volgen.
Vervolgens stroom je door naar een ‘top’opleiding, waar je leert de beste delen van jouw product te scheiden van de zinloze onderdelen.

Hoe is de cursus opgebouwd?
Door middel van een wandeling door Amsterdam ontdek je waar je de beste ingrediënten kunt vinden.
Deze wandeling wordt afgesloten met een reflectieve waterpijp sessie.
De maanden die volgen kun je in een gesloten eLearning omgeving de processen van groei en bloei doorlopen.
De ervaringen ga je delen met de communityleden

Hier vinden ook wekelijkse geestverruimende gesprekken plaats.
Er zijn 6 face-to-face bijeenkomsten op een nader te bepalen locatie (in vaktermen ook coffeeshop genoemd).

Hoe wordt de cursus afgesloten?
De examinatoren meten de waarde van het eindproduct door zogenaamde kwalificerende blowsessies te organiseren.
Er kunnen maximaal 3 cursisten per sessie geëxamineerd worden.

Wanneer ben je geslaagd?
De examinator heeft:

  • na het testen van jouw eindproduct vier (4 ) maal een boom gedag gezegd.
  • daarbij de woorden ‘Haaaai Boom’ of een vergelijkbare onzin gesproken.

Extra:
Om de werkstress extra te verlagen zal deze cursus gevalideerd worden met 120 registerpunten, zodat in alle rust de tijd beter besteed kan worden.

Kosten?
50% van de straatwaarde

Alle gekheid op een stickie
Volgende week heb ik de “instellingstoets” van CRKBO. Het kost wat werk en geld, maar dan heb je ook wat. Ik ben dan geregistreerd bij het CRKBO niet alleen als leraar maar ook als opleider (hoop ik).

Waarom?
Omdat ik vrees dat alle trainingen, cursussen, workshops, intervisiemomenten, collegiale consultaties, feedbackgesprekken gevalideerd moeten gaan worden om mijn brood straks te kunnen verdienen.

Digiprotesteren of op de barricades klimmen?

Ik teken zelden online petities, protesten, registers, brieven en andere online klik dingen.
In deze tijd is het heel erg makkelijk om online voor- of tegens  te starten en vervolgens overal te roepen dat mensen moeten tekenen.
En dan ?????
Daarmee ben ik niet tegen of voor de inhoud van petities (bijvoorbeeld tegen het lerarenregister in deze vorm of de overvolle klassen).
Het is echter iets waarvan ik denk en dan?????
Wanneer je echt tegen (of voor) iets bent, zul je er meer voor over moeten hebben dan een klik en een bevestigingsklik.

Vanuit onderwijs geredeneerd:

  • de werkdruk van leraren (met name in PO en VO) is hoog.
  • er is geen noemenswaardige salarisverhoging in het vooruitzicht gesteld in de CAO.
    (ik vind persoonlijk de salarissen in MBO en HBO niet slecht),
  • er zijn matige carrièremogelijkheden cq doorgroeikansen,
  • de manier waarop er met vervangers en kleine contracten (veel via payroll constructies) wordt omgegaan is vaak niet goed
  • er is te weinig autonomie

Ik denk dat mensen die fysiek BOE roepen tegen bijvoorbeeld te volle klassen of het lerarenregister veel meer indruk maken dan kliks op een digitaal protestdingetje, of vergis ik me?
Ga je als onderwijsmens staken of klim je op een zaterdag op de barricades, voordat een definitief besluit genomen wordt?
Ik vraag het me af.

In de aanloop naar de verkiezingen.
Ik kijk regelmatig met een brok in mijn keel naar de ontwikkelingen in Amerika.
Nu ontstaan er daar NA de verkiezingen overal protesten, tegen verschillende besluiten.

Hadden veel kiezers in Amerika ook niet een beetje hetzelfde als veel mensen hier nu hebben…het zal allemaal wel loslopen?
Stemden veel Amerikanen niet door middel van een proteststem op Trump in plaats van op Clinton?

Hoe gaan we dat hier in Nederland doen?
Laten we dingen gewoon gebeuren en stemmen we op partijen die niet misstaan zouden hebben in de vorige eeuw?
Waarom komen we niet in opstand tegen discriminerende, uitsluitende en ophitsende opruiers?

Een online petitie tekenen helpt hier niet en zet jou ook niet aan tot denken.
Thuisblijven om te protesteren tegen het systeem door niet te gaan stemmen is ook geen optie!

Ik las laatst dat democratie ook iets is dat je moet leren.

Leren wij het zelf nog en leren wij het nog aan onze kinderen?

Gratis en voor nikstips:

  1. Stemmen is een democratische plicht
  2. Lees jezelf in op alle onderdelen uit verkiezingsprogramma’s die verder gaan dan jouw eigen huiskamer.
  3. Stem niet op personen of mensen vanuit onderbuikgevoel,
  4. Stem niet uit protest tegen de pluche bezetters of salonsocialisten op iemand die zegt dat hij/zij het straks allemaal anders gaat doen. Nederland is Amerika niet en decreten hebben we hier niet.
  5. Stel jezelf vragen in plaats van zonder nadenken mee te lopen en roepen met de grootste schreeuwer.
  6. Zorg in elk geval dat jongeren naar de stembus gaan!
    Dus ook jouw kinderen, kleinkinderen, leerlingen en studenten!
    Het maakt niet uit waar ze op stemmen, als ze maar stemmen!

Pas als er een opkomst is van 80% dan denk ik:  de meerderheid heeft beslist, het zij zo!

Zullen we NU wel met elkaar afspreken dat we hier in Nederland VOOR de verkiezingen in opstand komen en niet NA de verkiezingen!

 

Kommaarop: Procrastinatie

Ik denk dat als er wedstrijden in procrastinatie zouden zijn, ik daar erg hoog zou eindigen.
Dat is namelijk een van mijn slechte gewoontes.
Laten we het er deze keer maar bij eentje houden of zal ik lui zijn er ook gelijk maar bij nemen?


Uitstellen, vooruitschuiven, op de to-do lijst laten staan, werk ontwijkend gedrag en alle varianten daarop…daar ben ik goed in!

Maar het is natuurlijk een slechte eigenschap, ik heb er namelijk zelf last van.


Het kan komen omdat het gewoon ongelooflijk vervelende of extreem saaie dingen zijn waar ik echt ‘zin’ voor moet maken.
Het kan ook komen omdat het er ‘even’ naast moest en ik zei dat ik het wel ‘even’ zou doen.

Procrastinatie heeft me nog nooit echt heel erg in de problemen gebracht, maar levert soms wel wat mopperige mails op. Gelijk hebben de mopperaars natuurlijk, want afspraak is afspraak!

Nou denk ik liever in oplossingen dan in blijvende problemen en ik weet best dat ik beter kan.
Wat doe ik er aan?

  1. een dagelijkse to-do lijst met haalbare to-do’s. Ik mag maar 1 keer per dag aanpassen (dus als ik echt weet dat de lijst niet leeg komt).
  2. Haalbare deadlines voor mezelf opstellen
  3. Anderen vragen om een deadline.
    Dat werkt alleen als ik niet smokkel en de ander me ook gaat porren als de deadline verstreken is. (beiden gebeuren soms, maar niet vaak genoeg).
  4. Bijtijds aangeven dat het ‘iets langer duurt” maar dan ook weer direct de deadline er aan vast hangen.

Op mijn gedrag zijn onderstaande vragen van toepassing:
Waarom zou je nu al op volle kracht beginnen als je nog zoveel tijd hebt?
Waarom vandaag doen wat je morgen ook nog kan uitstellen?

Maar…eigenlijk…..ben ik gewoon aan het cherry picken in de massa leuke en minder leuke dingen.
Ook en ik ben ook aartslui. 
Daar ben ik namelijk ook heel goed in, niks doen!
Dat is een gave!
Echt er zijn maar weinig mensen die zo niks kunnen doen als ik.

Heerlijk!

Met #kommaarop worden we uitgedaagd om een keer per maand naar een antwoord op een ondernemersvraag te zoeken.

[deze blogpost is ook gepubliceerd op karinwinters.nl]

Weer een Heidense dag

De planning was dat ik vandaag ook de (stoute) schoenen aan zou trekken om een stuk te lopen. Fantastische weer, de zon, blauwe lucht en lekker fris (een dun laagje wannabe sneeuw/rijp)
Helaas voor mijn gezondheid en het mooie Drentse landschap, kwam ik in ‘the flow’ van het  uitwerken van ideetjes van gisteren.
Het voordeel van een Bed&Breakfast is dat de start van de dag al een feestje is.
Een (te) uitgebreid ontbijt, geen krant, geen muziek, geen TV, geen Nu.nl en geen boek!
Enkel en alleen genieten van een ontbijt voor grote gezinnen in mijn eentje!

Mijn Heidense werkdag
Ik heb vandaag mijn hele (zakelijke) website inhoudelijk en qua uiterlijk onderhanden genomen.
Vooral het aanbod, de uitleg wat ik doe en wie ik ben, de disclaimer en andere teksten hebben een forse opfrisser gekregen.
Ook heb ik zitten puzzelen met de layout, fonts, kleuren en instellingen.
Omdat ik hier echt alleen blog en daar soms wel maar meestal niets van laat zien op mijn zakelijke site, was de scheiding nogal groot.
Vandaar dat je ineens hier ook een ander uiterlijk ziet (terwijl dat net veranderd was).
Afijn….van dat wandelen is niet veel gekomen.

Ik heb wel een tijd genoten van de bouwwerkzaamheden hier op het terrein.
Een van de uitstervende beroepen is rietdekker. Wat een vakmanschap en een tempo!


En natuurlijk een Visual Notes verslag van dag 2


Morgen sluit mijn keukentafellief aan en zal er van denken en doen niet veel komen.

Maar ik denk dat dan de wandelschoenen wel aan moeten.

Op de hei…dag 1

Wat een stilte!!

In Gasteren met een uitzicht op weilanden, hei en bos heb ik mezelf even afgesloten van de rest van de wereld.
Vandaag heb ik besteed aan terugkijken op vorig jaar en een eerste aanzet gemaakt van plannen voor komend jaar.

Omdat ik ook meer met Visual Notes en Handlettering wil doen, heb ik de boeken van Kim Ravers en PaperFuel meegenomen.
Met die tweede wil ik mijn logo op gaan pakken. Met het eerste boek ben ik vandaag aan de slag gegaan.

Verslag van dag 1: mijn eerste Visual Notes

Morgen ga ik aan de slag met het uitwerken en misschien zelfs publiceren.

Duurzamer ondernemen..een eerste verkenning

Bij duurzaamheid denken we vaak als eerste aan goederen die lang meegaan en niet al te veel energie verbruiken. Bij duurzaam denken we dus ook aan het milieu.

Ik kwam de definitie duurzaam ondernemen ook tegen in combinatie met maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO). Dan worden bedrijfsbeslissingen genomen om een hoger bedrijfsrendement te halen, om iets te doen voor een beter milieu en stilstaan bij het welzijn van de medewerkers en de maatschappij. Zoiets als maatschappelijke betrokkenheid en een toekomstgerichte visie hebben.

Als ik het heb over mijn eigen ondernemen en duurzaamheid bedoel ik iets anders.
Ik bedoel dan dat ik iets achterlaat in een organisatie of dat een er verandering in gang gezet is die “blijvend is”.

Voor ik in wolligheden verval en daarmee de woede van de vaagtalers op mijn hals haal, is het handiger om het aan de hand van wat voorbeelden te beschrijven.

Autonomie en zelfsturing?
Wanneer er in onderwijsorganisaties gesproken wordt over professionalisering ga ik er in eerste instantie van uit dat de betrokkenen een eigen keuze kunnen, mogen en willen maken.

Dat betekent dat zij vraag gestuurd aan hun eigen professionalisering werken.
Dat ze weten waarin zij willen professionaliseren en dat er ook voldoende middelen voor zijn om dat te kunnen doen.
Enkel dan heeft professionaliseren werkelijk zin.
Natuurlijk kan het zijn dat er vanwege de aanschaf van middelen (lees: nieuwe software programma’s of tools) knoppencursussen nodig zijn. Dat is wat mij betreft geen professionalisering…dat zijn vaardigheden trainingen

De realiteit
Wat ik nu echter heel vaak zie en waar ik zelf ook veel aan meewerk, zijn studiedagen of korte trainingen die vanuit een interne academie of een manager georganiseerd worden. Er is niet gekeken naar de behoefte van de werknemers.
Ken je zo’n vraag als: we willen iets met ict, we willen iets met tablets of we willen iets met didactiek? Wie wil dat en is er doorgevraagd wat men dan wil?

Wanneer ik dan naar duurzaamheid kijk…kost zo’n workshop of (korte) training erg veel energie en gebeurt er na zo’n bijeenkomst weinig of niets met de opgedane (basis) kennis. De deelnemers zijn vaak amper gemotiveerd en in het ergste geval gedragen ze zich als hun eigen leerlingen.
Dat is dus niet duurzaam.

Een behoeftepeiling waarin ook voor een langere periode gekeken wordt naar wat een individuele professional of een team nodig heeft is een eerste vereiste. Om vervolgens met hen samen een vraag gestuurd programma op te stellen is in elk geval al kansrijker.
Nog kansrijker is het, als eerst gekeken wordt welke kennis er in huis is, voor er kennis ingevlogen wordt. De kennis die ‘ingevlogen’ wordt, moet achterblijven dus overgedragen worden.
Ik zie dat bij een aantal scholen inmiddels ontstaan, maar het kan wat mij betreft nog beter en vaker gebeuren.

Ik ga in elk geval zelf bij aanvragen voor een workshop of training doorvragen en ook opdrachtgevers tot nadenken aanzetten. Is dit wat jouw mensen willen of heb je de klok horen luiden en weet je (nog) niet waar de klepel hangt?
Best een beetje duurzaam toch?

Oh ik ben nog wel iets vergeten.
Ik ga er automatisch vanuit dat ieder mens zich wil blijven ontwikkelen en altijd leert.  (formeel, informeel, non-formeel)
Wanneer dat niet het geval is, denk ik dat we aanbod gestuurd aan de slag moeten met de leidinggevenden.
Titel van het scholingsprogramma: de snelste weg naar de uitgang van dit instituut…voor mezelf en voor anderen.

Eenpitters, mooie ontmoetingen en….

De laatste dag van het jaar 2016.
Nee, wees gerust ik ga geen lijstjes maken en niet nog eens verdrietige emotionele momenten beschrijven.

Het afgelopen jaar heb ik heel veel dingen gedaan, omdat ik ze zelf wilde doen en omdat ik daarmee mensen kon helpen. Daar word ik niet rijk van, maar het verrijkt mijn leven en mijn werk.
Soms denk ik bij het knutselen van een website: ‘dat moet je niet meer doen Karin. Gun die klussen aan mensen in je netwerk.’
Daar zijn namelijk heel veel leuke lieve éénpitters die er hun dagelijks brood mee verdienen, vanaf nu ga ik dat dus doen!

Over die éénpitters en mooie ontmoetingen, daar wil ik het over hebben.

Wat heb ik veel leuke mensen ontmoet dit jaar. Aan onze keukentafel hebben prachtige gesprekken plaatsgevonden. Daarvan wil ik er echt komend jaar veel meer!

Begin dit jaar, tijdens de verdrietige crematie van Ruud Ketelaar, waren er ook prachtige ontmoetingen. Deze volgden op de Blogpraat bijeenkomst in Utrecht…waar Ruud nog bij was. De blogpraat mensen zijn zo leuk om in het echt te spreken en om mee uit te wisselen, net als de online Blogpraat natuurlijk.

Een andere mooie ontmoeting was die met de #kommaarop mensen die ik dit jaar voor het eerst live sprak. Stuk voor stuk hebben ze me geïnspireerd en hebben me soms stevig aan het denken gezet.
Inmiddels ben ik vanwege de mooie ontmoetingen die ik bij Tekst Met Taart had, lid geworden van de Vrouwelijke Ondernemersvereniging Leidsche Rijn. Vanaf januari ga ik zelfs iets doen in de comcom (communicatie commissie).

De afgelopen maanden heb ik wat intenser samengewerkt met een aantal mensen. De cirkelcoaches van Stichting Leerkracht zijn een verrijking van mijn netwerk en mijn werk.

Wanneer er nu iemand vraagt om de naam van een coach kan ik loopbaancoaches, teamcoaches en persoonlijke coaches met naam en toenaam aanbevelen. Dat terwijl ik een coach-allergie heb (niet zo erg meer inmiddels).

Ik heb het een paar jaar gemist, steun die je van collega’s hebt als het even wat minder goed gaat. Dat heb ik de afgelopen maanden ingehaald, met bellen, appen en gewoon bij elkaar komen. Heel blij word ik daarvan.

Ook de samenwerking met Marielle van Rijn de afgelopen periode is zo inspirerend, we zijn echt een fantastisch project aan het bouwen. Daarover volgt later nog veel meer nieuws.
Met Pauline Maas ontwikkelde ik de workshop Gamification.
Die is allang klaar…nu moeten we die nog een keer samen geven.
De redacteuren van Vives (vergat ik in versie 1)…vooral de vaste 4 dames, Christa, Christie, Brigitte en mijn altijd kritisch edoch rechtvaardige mee- en tegenlezer Carla Desain. Als je nog top interviewers en schrijfsters zoekt!

Schilderen bij Lizette, Haringeten met Karin (Donkers) en Roeline,  lekker bijkletsen in Zeeland bij Edith, appen, bellen en DM’men met Caren over van alles maar vooral over vanuitreflectienaarperfectie, miepen en lachen met Myrthe en ga zo maar door.

Maar Karin, zijn er helemaal geen mannen in jouw netwerk?
Tuurlijk wel, maar die contacten zijn anders. Niet beter of slechter…gewoon anders.

Ik ga in elk geval een prima jaar uit en gezien de plannen een nog beter jaar in.

Dank aan alle gunners, durvers, bouwers, netwerkers, éénpitters en andere toffe appels en peren !!

En dan nog dit….
Ik kom best veel mensen tegen die op basis van een vast dienstverband een mooi salaris ontvangen. Zij kunnen blijkbaar ook nog tijd vrijmaken om voor een habbekrats (of voor niets) te “kennisdelen”. Het dankbare argument van de afnemers is dat er geen geld voor professionalisering of het event is. Het is dus fantastisch dat deze mensen dat (bijna) gratis willen doen.

Workshops, trainingen, lesstof ontwikkeling, presentaties, het schrijven van boeken en zelfs het organiseren van conferenties.
Realiseer je wel dat voor niets de zon opgaat. Het salaris van deze mensen komt uit dezelfde ruif als waar de professionaliseringsgelden vandaan komen.

Aan de (bijna) gratis kennisdelers: maak een keuze. Neem één of meerdere dagen ontslag en ga het ondernemerschap aan, met de lusten en lasten die erbij horen. Dan kom je niet meer voor een cadeaubon van 50 euro opdraven.

Fijne jaarwisseling en voorzichtig met vuurwerk!