Boekenborrel Leren in de 21e eeuw.

Het 10e boek van BoekTweePuntNul,  (want zoals Louis Hilgers zegt: elk uniek isb-nummer telt als nieuw boek) werd vanmiddag met een borrel bekroond.
Tijdens de NOT was het boek al gepresenteerd en te koop voor de beursbezoekers.

Frank van den Oetelaar en Henk Lamers zijn hoofdauteurs van het boek. Het boek start met de historische ontwikkelingen rond technologie en communicatie en de snelle ontwikkelingen van de laatste jaren.
Daarnaast staat het boek vol handreikingen, achtergronden, uitleg van terminologie, tips, inspiratie en praktijkvoorbeelden. Vanzelfsprekend allemaal gericht op het leren anno nu.

Zoals we gewend zijn van de BoekTweePuntNul uitgevers is er zeer rijk beeldmateriaal aanwezig. Dit keer mocht Mara van den Oetelaar (ja ja de dochter van :-)) het land doorkruisen om de foto’s te maken. Daarom heb ik eindelijk een nieuwe profielfoto.

Brigitte Bloem (eveneens lid van het vaste Vives redactieteam) heeft een groot aantal ‘experts’ geïnterviewd.
Nou zie ik mezelf niet echt als ‘expert’, meer als ervaringsdeskundige, maar toch mocht ook ik mijn bijdrage leveren. Hoe Brigitte er ooit een goed verhaal van heeft kunnen maken is me een raadsel, want we hebben echt over van alles gesproken en ook nog eens op meerdere plaatsen. Klasse hoor!
Mooi dat er in het boek realistisch gekeken wordt naar de tijd die nodig is om veranderingen die in gang gezet worden ook de tijd te geven om te kunnen slagen.

Hoewel ik het niet met alles 100% eens ben, vind ik het
een eer om mijn naam weer in een BoekTweePuntNul boek terug zien.

Nou ik!
Nu ga ik echt eens werk maken van het boek dat nog op mijn wensenlijstje staat. Schoolcommunicatie. Dus binnenkort ga ik eens kijken welke slimme en andere 21e eeuwse vormen van sponsoren werven ik kan bedenken.

Crowdfunding maar dan toch weer net even anders…ik kom daar binnenkort op terug.

Gefeliciteerd Frank en Henk met het boek. Aan het hele team van BoekTweePuntNul: complimenten met deze nieuwe loot aan de boekenstam.

Even reclame maken voor Nearpod

Normaliter ben ik geen betaler voor tools, want waarom zou ik geld uitgeven als het niks hoeft te kosten.
Ik maak een uitzondering voor Nearpod, want die tool is zijn geld meer dan waard.
Vraag me even niet hoe duur het is, dat kan Fons van de Berg je beter vertellen.

Waarom?
De kracht van Nearpod zit em in de manier waarop je presentaties of lesmateriaal aanbiedt.Daarover later meer.
Ik ben een gewone standaard Powerpoint gebruiker, want Prezi heb ik nooit goed onder de knie gekregen, mijn Prezi’s zijn dus meer kermisattracties.
Ik upload tegenwoordig mijn Powerpoint presentaties naar Nearpod en voeg daarna mogelijkheden die in Nearpod zitten toe.

De mogelijkheden
Wanneer je een presentatie geupload hebt, kun je daarna dia’s toevoegen en deze eventueel opnieuw bewerken.
Naast de gewone slides kun je inmiddels veel meer inhoud toevoegen.
Links naar websites, Nearpod 3D, (kant en klare 3D afbeeldingen), Sway. 360 graden veldtripjes, een Twitterstroom, PDF’s , video- en geluidsbestanden.

De kracht zit wat mij betreft in de mogelijkheid om een activiteit toe te voegen.
De activiteiten zijn polls, open vragen , invulvragen, (een beetje matige) memorytool, een quiz, een tekening en sinds kort is er een collaborate mogelijkheid.

De collaborate activiteit lijkt op Linoit of Padlet, maar is dus IN nearpod aanwezig.


Het mooiste vind ik dat je als presentator/docent de regie hebt over wat er op iemand anders zijn/haar device (telefoon/tablet/iPad) verschijnt. Deelnemers of leerlingen krijgen een code, geven hun naam op en als ik een nieuwe dia laat zien, verschijnt deze ook op hun scherm.

Oh, er is een app voor beschikbaar, dus als je het vaker gebruikt kunnen deelnemers via de app de code ingeven.

Natuurlijk kun je de presentatie ook zo instellen dat mensen er zelf doorheen bladeren in hun eigen tempo.
Ze hoeven dus ook geen url in te tikken als ze meekijken. De uitkomsten van activiteiten zijn direct zichtbaar op het grote presentatiescherm.


Ik ben er blij mee!

Op de hei…dag 1

Wat een stilte!!

In Gasteren met een uitzicht op weilanden, hei en bos heb ik mezelf even afgesloten van de rest van de wereld.
Vandaag heb ik besteed aan terugkijken op vorig jaar en een eerste aanzet gemaakt van plannen voor komend jaar.

Omdat ik ook meer met Visual Notes en Handlettering wil doen, heb ik de boeken van Kim Ravers en PaperFuel meegenomen.
Met die tweede wil ik mijn logo op gaan pakken. Met het eerste boek ben ik vandaag aan de slag gegaan.

Verslag van dag 1: mijn eerste Visual Notes

Morgen ga ik aan de slag met het uitwerken en misschien zelfs publiceren.

Mooie mensen….mooie doelen…de wereld op wielen.

Vanaf begin dit jaar probeer ik de vrijdagen te ONT-moeten. Dan probeer ik afspraken te maken met mensen waar ik zelf heel nieuwsgierig naar ben en wil weten wat hen beweegt en hoe we elkaar kunnen helpen.

Een van die mensen is Niels Schuddeboom, die ik al bijna vanaf mijn eerste schreden op Twitter volg. Met hem MOEST ik gewoon eens echt praten in plaats van Twitteren.

Niels is volop bezig met het inzetten van appriciative inquiry in zijn workshops en trainingssessies. Met name de verschillende werkvormen die je daarbij kunt inzetten, zijn ook een deel van mijn repertoire. Echter…..mijn benen doen het wel en de zijne niet.
Juist omdat ict het leven zou moeten kunnen veraangenamen, hebben we een aantal (gratis) tools de revue laten passeren. Welke instrumenten zou Niels nu kunnen gebruiken in zijn trainingen?

Brainstormen kan bijvoorbeeld met Linoit.com (lijkt het meest op echte geeltjes)
Uit de ordening (slepen van geeltjes) zou je vervolgens stellingen kunnen nemen en deze bijvoorbeeld door ze in Sticky Moose te zetten kunnen ranken.  Daarna kun je met een of twee vragen aan de slag.

Afijn, uit onze sessie kwam dat we het ook mooi zouden vinden als je in bijvoorbeeld een Google Hangout ook in groepen zou kunnen werken. Daarin zou de trainer overal mee moeten kunnen luisteren en kijken.
Heeft iemand een oplossing, want ik kan er geen vinden?
…..de trainer kan meekijken, soms iets zeggen (desnoods in de chat) maar de anderen in de groepen moeten gewoon met elkaar aan de slag zijn. Natuurlijk gewoon vanuit huis.

Het gesprek dat ik met Niels had was inspirerend, leuk, gezellig en ik had het gevoel dat we elkaar al jaren kennen.

Ik heb grote bewondering voor de positieve manier waarop hij in het leven staat.
Een man als Niels denkt in oplossingen, want problemen heeft ie al genoeg.

We hebben het dus ook gehad over het feit dat Niels zo vreselijk graag een bus wil hebben, waarmee hij zijn gezin kan brengen waarheen zij willen.
Hij is een ondernemer in hart en nieren en dus is hij gisteren gestart met een crowdfunding actie voor een bus.

Hopelijk is er gewoon een autobedrijf dat zegt….hier is je bus…maar voor nu roep ik hier op….gun Sanne, Sep en Niels (en hulphond Stevie) de wereld op (andere) wielen.

Kijk hier naar zijn actie, daar kun je ook de video zien waarin Niels vertelt waarom hij die bus zo hard nodig heeft.

Waardebepaling voor- en achteraf, eens iets nieuws proberen

Sinds begin dit jaar probeer ik mijn vrijdagen vrij te houden om ‘ont-Moeten maar Mogen’ momenten te realiseren.  Ik merk doordat ik veel alleen werk en thuis werk, dat ik soms behoefte heb aan keukentafel gesprekken. Online is maar online.

Keukentafelgesprekken

Op verschillende momenten en op verschillende plaatsen wil ik gewoon lekker gaan praten met de benen op tafel. Ik hoop dat we elkaar op die momenten inspireren en over verschillende onderwerpen met elkaar kunnen uitwisselen. In eerste instantie doe ik dat bij mijn aan mijn keukentafel. Eens zien wat ervan komt.

Lijkt het je wat???

Kennissessies.
Bij deze sessies wil ik je graag helpen en mijn ervaring/kennis en expertise delen.
Dus…
Op 11 maart vanaf 14.00 uur heb ik 4 plaatsen aan mijn keukentafel vrij om aan de slag te gaan met weblogvragen en het maken/bijhouden van een weblog.
Ik doe dat vanuit het principe ‘waardebepaling achteraf’. Je sluit aan en je bepaalt zelf achteraf wat het je waard was.
Koffie, thee, koek en een wijntje als #vrimibo zijn voor mijn rekening.

Waardebepaling vooraf
Soms krijg ik vragen van mensen of organisaties om eens mee te kijken met een product of een dienst. Vaak zijn ze op zoek naar suggesties op welke manier ze de onderwijsmarkt kunnen benaderen. Het liefst zouden zij dan een aantal namen horen van mensen uit mijn netwerk die wel tot de “beslissers” behoren. Of ik mag er over schrijven, want dat is blijkbaar goed voor mijn exposure.

Dat doe ik niet meer op die manier.
Het afgelopen jaar heeft mij dat NIETS opgeleverd. Het heeft mij alleen maar gekost (reiskosten, reistijd, praattijd, leestijd, testtijd, mailtijd).
Wanneer we over sociaal kapitaal praten zou het zo moeten zijn dat er een soort ruilhandel ontstaat, van diensten en het “gunnen” over en weer. Jammer genoeg heb ik denk ik nog niet aan de juiste knoppen gedraaid want (een enkele uitzondering daargelaten) was het eenrichtingsverkeer.

Wanneer ik word gevraagd om mee te kijken, denken of ergens iets van mag vinden, wil ik wel eens zien of waardebepaling vooraf werkt.
Eerst dacht ik dat ik zoiets als betaal per minuut net als die Russische café ’s wel leuk zou zijn, maar dan ligt het proces weer bij mij…en moet ik me weer verantwoorden.

Wat is het je waard om koffie met mij te drinken of te lunchen.
Wat krijg ik ervoor terug, behalve een visitekaartje en een hand?

Vanzelfsprekend mag iedereen mij bellen of mailen voor een mooie opdracht of uitdaging!

Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig of zoiets gaat werken of is het luchtfietsen?
En het is gewoon leuk om zulke dingen eens uit te proberen.

Interesse? Vul dan het formulier in

Mediawijsheid in de klas van Patrick Koning

Koning Willem I college mag er wel trots op zijn zeg, na het boek Gamification de klas van Sem van Geffen, verschijnt binnenkort Mediawijsheid in de klas van Patrick Koning.

Patrick heeft voor zijn eigen school al een hele tijd geleden een leerlijn mediawijsheid ontwikkeld en deze nu vertaald naar boek met een online omgeving.
Patrick start in het boek met de aanleiding en laat de mailwisseling tussen hem en zijn CvB zien (Coen Free en Yvonne Moerman).
De Missie: Iedereen Mediawijs draag ik natuurlijk een warm hart toe en ik ben in dubbelblij dat het  een boek voor MBO docenten en studenten is. Daar is wat mij betreft te weinig aandacht voor Mediawijsheid. Ook de insteek: een positief-kritische benadering van Mediawijsheid, is mij uit het hart gegrepen.

Het boek zelf (de inhoud dus).
Zoals bekend ga ik geen samenvatting van een boek schrijven maar schets ik mijn algemene indruk.
Allereerst leest het lekker weg en ik vind het heerlijk dat Patrick ook echt de schrijver is, zijn mening en zijn ervaring straalt van het boek af.
Ik herken ook de structuur zoals deze in het boek van Sem van Geffen wordt gehanteerd, overzichtelijk en vol weet je dat, wist je dat en verwijzingen naar online materiaal.
Dat online materiaal krijg je erbij als je het boek koopt en dat lijkt me voor dit onderwerp ook noodzakelijk.
Na het historisch overzicht (mooi!!) sla ik een stuk van het boek over…..wel mooi dat er steeds een feitje in een kader staat met de melding Herkenbaar, maar ik ben niet zo van 21e eeuwse vaardigheden en Maslow.

Patrick gaat uit van het mediawijsheid competentie model dat door Family Online Safety Institute geïntroduceerd is. Margreet van de Berg heeft de 3 C’s (Content, Contact en Conduct) door kansen en competenties te definiëren verNederlandst en Patrick heeft zo op grond van zijn kennis en ervaring aangevuld. We hebben het dan over Consumeren, Participeren en Produceren (inclusief gedragsindicatoren). Ik ben benieuwd hoe dit model zich verhoudt tot het model van mediawijzer.net trouwens.

Mooi hoe onderzoek, bewijzen, tips, trucs en interviews met elkaar afgewisseld worden, zie allemaal bekende gezichten.

Bij Practice what you preach dacht ik……ja daar komt het…..de leraar moet eerst kijken naar zijn eigen handelen en zijn eigen mediawijsheid. De didactische en pedagogische tips zijn prima en helder. Zelfs de tools om ermee aan de slag te gaan in de klas zijn met links aangegeven…..maar…. laat ik niet merken dat leraren dit boek kopen om vervolgens door te schuiven naar de studenten en er zelf niets mee doen!!!

Gelukkig weet Patrick dat ook en geeft hij telkens bij het icoon Instructie de leraren een voorbereidingsopdracht.
Mijn tip: koop het boek als leraar, doorloop alle opdrachten (want de leerlijn Mediawijsheid is vanaf nu voor het MBO beschikbaar) en ga er dan pas mee aan de slag in je klas.

Oh en HBO lerarenopleiders….ik zou het op de literatuurlijst zetten voor komend schooljaar.
Het boek kan in de voorverkoop besteld worden…..want ik las alles vanaf een PDF drukproef.

Goed gedaan vriend!!

Een nieuw boek: Scholen om van te leren

Het nieuwe boek van Kennisnet (wat mij betreft van Frans Schouwenburg ): “Scholen om van te leren” dwong me de studie even terzijde te leggen en het even door te bladeren.

In het voorwoord pakte mij de zin: “zou niet ieder bestuur minstens een locatie moeten hebben, waar men net als de scholen in dit boek een ander concept realiseert?

Natuurlijk ga ik het boek niet samenvatten. Het is gewoon te downloaden en ik hoop dat er ook een hardcopy versie is. Zo’n boek hoort wat mij betreft nog lekker fysiek in de kast te staan.

Mijn indruk:
De open interviews met betrokkenen bij de scholen zijn de leidraad. Grondleggers, leraren en directeuren vertellen over hun drijfveren de gemaakte keuzes maar ook de worstelingen.  Zij worden per school in aparte kaders voorgesteld. Hun drijfveren en welke inspiratoren zij hebben laten zien dat het mensen zijn die niet gisteren van de pabo afgekomen zijn. Voor mij zijn de inspiratoren die zij noemen herkenningen en soms ook kriegeligheden. Maar dat heeft meer te maken met mijn persoonlijke voor- en afkeuren. Als onderwijsinnovator in opleiding genoot ik van de verhalen die voor mij niet nieuw zijn, maar wel lekker bij elkaar staan nu.

Van elke school wordt helder beschreven wat de visie is. Hoe de scholen ontstaan zijn en wat het concepten zijn waarop de scholen gestoeld zijn. Door de heldere indeling bij de verhalen kun je de concepten mooi met elkaar vergelijken. Dat zonder (wat mij betreft) een waardeoordeel te vellen, maar meer wat kun je er als innovator uitpikken. Zeker als je van alle scholen ook nog eens gratis tips krijgt.

Hoofdvragen die aan de mensen uit de scholen gesteld worden gaan over: visie, obstakels, zichtbare resultaten, de rol van ict in het onderwijs, de docenten, soms verbeterpunten en natuurlijk de toekomst.
Bij elke school wordt beschreven HOE het werkt, hoe het dagelijkse onderwijs eruit ziet.
Natuurlijk is alles verrijkt met foto’s van de scholen, de leerlingen en (erg veel) quotes.

Wat me opvalt is de openheid bij alle thema’s. Niets op de borst kloppen “kijk eens hoe goed we bezig zijn” maar “we hebben een droom”. Soms loopt het lekker en soms niet. Ook lees je dat je er niet komt met zomaar een docent, lesmethode of onderwijsmodel. Alles hangt met elkaar samen.
Aan de andere kant laten de scholen zien dat ondanks de obstakels er best veel kan binnen de bestaande wetten en inspectieangsten. Lef hebben is denk ik belangrijker.

In het laatste hoofdstuk volgt de conclusie. Hierin worden scholen met elkaar vergeleken, verschillen en overeenkomsten op alle gebieden. Bij de ICT paragraaf komt vier in balans aan de orde. Mooi zijn de verandertips en tips voor duurzame implementatie.

Voor wie is het boek bestemd?
Ik weet niet of ik nu de verkoop druk…maar je moet wel stevig in de onderwijs terminologie zitten, voor mijn neus staan nu de woorden: divergente differentiatie.. .geen lekentaal dus. Ik weet dus niet of zich op innovatieve scholen oriënterende ouders er lekker doorheen lezen.
Ondanks de tip van mijn studiecoach om niet alles te lezen, denk ik (aanname) dat scholen als deze zich goed lenen om een innovatieopdracht in een master leren en innoveren binnen te halen, deze scholen lenen zich uitstekend om onderzoek te doen. Daarvoor is dit boek een prima inlees stuk. Ook voor lerarenopleiders en natuurlijk nieuwsgierige leraren is het een prima boek. Bestuursleden met pit…een must lijkt mij!

 

Wat ik mis?

Het blokje meer weten helemaal aan het eind is gelukkig erg klein. Ik vind het hier niet op zijn plaats. Dat zijn alleen verwijzingen naar kennisnet of publicaties van kennisnet mensen. Ik had hier liever een nawoord van bijvoorbeeld een ouder of een leerling gezien.

De geïnterviewde mensen noemen heel veel inspiratoren. Ik zou een literatuurlijst met de hoofdwerken van deze inspiratoren fijn gevonden hebben. Nog mooier zou een leestip van de bevraagden geweest zijn.

Zijn er alleen PO en VO scholen die vanuit zulke concepten innoveren? Wat zou ik me als ouder dan zorgen maken over de “hoe nu verder”.
Zoals Frans in zijn voorwoord al zei: zou niet ieder bestuur minstens een locatie moeten hebben, waar men net als de scholen in dit boek een ander concept realiseert?
Kom op MBO, HBO en Universiteiten….

Voor Frans, dank je wel voor dit boek, waar ik jouw vingerafdruk en drive in terugzie. Ik wil nog een gesigneerd exemplaar!