Je wordt ouder mamma

Net nu ik een nieuwe profielfoto heb, moest ik er aan geloven.
De bril kan niet meer zonder Karin…oh wacht…andersom.

Al jaren heb ik een bril. Ijdeltuit als ik ben is het een ‘leesbril’, maar wel zo een die in- en uit het kokertje gaat. De hele dag door…op- en weer af.

Afijn…vanaf vandaag is de leesbril gewoon een altijd op bril.
Want veraf en dichtbij wordt het allemaal wat minder. De zwaartekracht slaat ook toe op mijn ogen dus.

Bij de brillenwinkel sta je dan zonder hulp van buiten (gelukkig) een beetje montuurtjes te wisselen. Maar ja die hippe plastic brillen zijn in het kader van de ‘leeftijdsgerichte temperatuurschommelingen’ ook niet van toepassing. Mijn neus is bij de vaste vliegers momenten gladder dan een pas gedweilde ijsbaan.

Zelden ben ik blij met mijn leeftijd, behalve als er korting op te halen is.
Dus zie ik nu (in het kader van de oefening met constant de fiets op mijn neus) sterretjes.

En? Is het wat? (de bril he…laat voor mijn zelfvertrouwen de rest even achterwege).

50 blogposts achter elkaar.

Natuurlijk ga ik ‘alle dagen bloggen’ niet halen, daar is ons leven momenteel te veel voor in beweging.

Toch keek ik net even terug en zag dat ik vanaf de TGIF HOPPA (30-12-2016) tot en met vandaag elke dag een blogpost schreef.
Dat ging me eigenlijk makkelijk af. Sterker nog,  ik merk dat er inmiddels heel veel posts in de steiger staan.
Vijftig blogposts achter elkaar, alsof ik niks anders te doen heb en thuis niks te vertellen heb.
Wat een bewondering heb ik voor Wilfred Rubens, die naast heel regelmatig bloggen ook nog eens top inhoud levert.

Hoe gaat het met inhoud en ritme?
Door elke dag te bloggen ben ik alerter op onderwerpen en lees ik gretiger andere blogs en artikelen en klik ik vaker op links.
Ook merk ik dat het schrijven steeds vaker op een vast tijdstip plaatsvindt.

Wat wel lastig is, is dat onderwijs en onderwijsinhoud er bekaaid vanaf komt.
Daar ga ik wat meer aandacht aan geven, maar ook meer mediawijsheid en gamification staat op mijn te bloggen lijstje.

Wees gerust!
Deze retrospectieve nietszeggende posts zijn eigenlijk alleen voor mezelf van belang.
Mijn weblog is namelijk nog steeds mijn externe geheugen.
Maar ja, nu ik elke dag schrijf weer terug naar de oorsprong van bloggen: online dagboek.

Waar doe ik het voor?
Natuurlijk doe ik dit om kans te maken op de prijs van de onderwijsraad voor de beste blogger, blogpost, meest gelezen, meest gedeelde, meest tot interactie aanzettende blog…blabla
Jammer dat ze zelf niet eens de moeite genomen hebben om op welke wijze dan ook te reageren op mijn blogpost die daarover ging.
Lastig he, Onderwijsraad om met (kritische) bloggers om te gaan?

Huiswerk tekenvierdaagse, getekend verslag bijeenkomst SKBO

Ik volg de tekenvierdaagse  van Bas Bakker   en maak netjes steeds (een stukje) van mijn huiswerk.
De vogeltjes van gisteren in de droedels waren leuk om te doen, dat ga ik verfijnen.

Ik merk dat ik gerichte opdrachten nodig heb om echt aan de gang te blijven. Het doe boek handlettering bijvoorbeeld. Maar met de opdrachten van Bas kan ik ook aardig uit de voeten.

Vanmorgen keek ik de video en vanmiddag (sorry 1 kleur teveel gebruikt) maakte ik getekend verslag van de bijeenkomst ict coördinatoren van SKBO.

Toch enige uitleg!


We hebben een klein onderzoekje gedaan naar wat zaken daarvan mocht ik de resultaten presenteren.
Veel leuker was de onthulling van de eerste Leskist (Coding en Botjes) en daarna de presentatie van de Happy Monster Factory. 

Een oude leerlinge van Sterrebos die nu probeert meisjes aan de slag te laten gaan met techniek.
Laagdrempelig en lekker doen in plaats van leerlijnen, methodes en handleidingen.

Kinderen gewoon laten experimenteren en onderzoeken. Dat is in elk geval wel de bedoeling van de Leskisten. Oh en de ervaringen, opbrengsten en ontdekkingen delen natuurlijk.

Voor nu het getekend verslag (dat nog steeds niet zonder geschreven verslag kan), ik blijf oefenen

Zweefteven en een blijvende allergie

Ik krijg echt nu de hele (wannabe) coachingswereld over me heen.
Fijn, dan kan ik weer een crisis coach, relatiecoach, vreetschuurcoach, agressiviteitscoach, slappe hap coach aan een beetje inkomen helpen.

Ken je deze?

  • Vier je successen.
  • Ga wandelen (of beter hardlopen) en tegelijkertijd mindful zijn.
  • Vier je fouten.
  • Werk samen door met een rietje een boom om te blazen.
  • Knuffel een koe..boom of ander ding.
  • Ik voel een emotie opborrelen, jij ook? Wat doen we ermee?
  • Ga op 1 been staan en vertel de wereld dat je op die manier evenwichtig bent.
  • Vraag aan badeend, hoe denk jij het op te lossen, want jij bent in ‘the lead’.
  • Oh wacht, ik trek even een kunstjesblik open (kernkwadranten, groepsrollen, petjes, hoedjes, kleuren).
  • Ik prijs de hele wereld regelrecht zijn graf in.
  • Ik vertel waarderend en positief tegen iemand dat ie een loser is.
  •  ‘Maar je bent zo mooi’….tegen een uitgebloeid bosje gras.

Zo…dat is er uit!

Ik mopper al een paar jaar over het bevoegd/bekwaam zijn van leraar in relatie tot het lerarenregister.
We kunnen wel zeggen dat leraarschap inmiddels een bijna beschermde beroepstitel is.
Serieus,  dat is het enige waarvan ik denk: ‘Ok, je staat in dat vreselijke register…dus je bent bevoegd/bekwaam.’

Er hangt iets van een kwaliteitsstempel aan vast.

De naam Coach is een vrije niet beschermde,  benaming/benoeming/rol/functie/beroepsgroep.

Dat is ook de reden waarom ik persoonlijk de rol/naam van expertcoach bij leerkracht zo lastig vind.
Natuurlijk coach ik, want..

  • mensen in beweging krijgen vergt coachingsvaardigheden.
  • mensen helpen en ondersteunen vergt coachingsvaardigheden.

Maar ben ik dan een coach?
Nee, ik ben Karin, die put uit (levens)ervaring.
Ik maak gebruik van mijn intuïtie.
Op het moment dat ik denk dat er iets gezegd of gedaan moet worden doe ik dat ook. Met een beetje geluk doe ik dat dan ook op het juiste moment (tijd), op de juiste plaats en in de juiste context (taal).


Ik ken inmiddels een aantal lieve, leuke en zeer professionele, mensen in mijn netwerk die het ‘beroep’ coach uitoefenen. Zij verdienen de titel coach.

Bij hen heb ik niet het “geitenwollensokkengeneuzel” gevoel. Dat zijn de toppers die ik niet bedoel!!
(nationale gedichtendag)
Zij kennen mij en mijn weerstand gelukkig ook.
Zullen we samen eens wat strenger worden dan?

Slechte heelmeesters maken stinkende wonden!

Dat geldt voor slechte leraren en voor slechte coaches.

Op naar een coachregister? (of is dat er al?)

Duurzamer ondernemen..een eerste verkenning

Bij duurzaamheid denken we vaak als eerste aan goederen die lang meegaan en niet al te veel energie verbruiken. Bij duurzaam denken we dus ook aan het milieu.

Ik kwam de definitie duurzaam ondernemen ook tegen in combinatie met maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO). Dan worden bedrijfsbeslissingen genomen om een hoger bedrijfsrendement te halen, om iets te doen voor een beter milieu en stilstaan bij het welzijn van de medewerkers en de maatschappij. Zoiets als maatschappelijke betrokkenheid en een toekomstgerichte visie hebben.

Als ik het heb over mijn eigen ondernemen en duurzaamheid bedoel ik iets anders.
Ik bedoel dan dat ik iets achterlaat in een organisatie of dat een er verandering in gang gezet is die “blijvend is”.

Voor ik in wolligheden verval en daarmee de woede van de vaagtalers op mijn hals haal, is het handiger om het aan de hand van wat voorbeelden te beschrijven.

Autonomie en zelfsturing?
Wanneer er in onderwijsorganisaties gesproken wordt over professionalisering ga ik er in eerste instantie van uit dat de betrokkenen een eigen keuze kunnen, mogen en willen maken.

Dat betekent dat zij vraag gestuurd aan hun eigen professionalisering werken.
Dat ze weten waarin zij willen professionaliseren en dat er ook voldoende middelen voor zijn om dat te kunnen doen.
Enkel dan heeft professionaliseren werkelijk zin.
Natuurlijk kan het zijn dat er vanwege de aanschaf van middelen (lees: nieuwe software programma’s of tools) knoppencursussen nodig zijn. Dat is wat mij betreft geen professionalisering…dat zijn vaardigheden trainingen

De realiteit
Wat ik nu echter heel vaak zie en waar ik zelf ook veel aan meewerk, zijn studiedagen of korte trainingen die vanuit een interne academie of een manager georganiseerd worden. Er is niet gekeken naar de behoefte van de werknemers.
Ken je zo’n vraag als: we willen iets met ict, we willen iets met tablets of we willen iets met didactiek? Wie wil dat en is er doorgevraagd wat men dan wil?

Wanneer ik dan naar duurzaamheid kijk…kost zo’n workshop of (korte) training erg veel energie en gebeurt er na zo’n bijeenkomst weinig of niets met de opgedane (basis) kennis. De deelnemers zijn vaak amper gemotiveerd en in het ergste geval gedragen ze zich als hun eigen leerlingen.
Dat is dus niet duurzaam.

Een behoeftepeiling waarin ook voor een langere periode gekeken wordt naar wat een individuele professional of een team nodig heeft is een eerste vereiste. Om vervolgens met hen samen een vraag gestuurd programma op te stellen is in elk geval al kansrijker.
Nog kansrijker is het, als eerst gekeken wordt welke kennis er in huis is, voor er kennis ingevlogen wordt. De kennis die ‘ingevlogen’ wordt, moet achterblijven dus overgedragen worden.
Ik zie dat bij een aantal scholen inmiddels ontstaan, maar het kan wat mij betreft nog beter en vaker gebeuren.

Ik ga in elk geval zelf bij aanvragen voor een workshop of training doorvragen en ook opdrachtgevers tot nadenken aanzetten. Is dit wat jouw mensen willen of heb je de klok horen luiden en weet je (nog) niet waar de klepel hangt?
Best een beetje duurzaam toch?

Oh ik ben nog wel iets vergeten.
Ik ga er automatisch vanuit dat ieder mens zich wil blijven ontwikkelen en altijd leert.  (formeel, informeel, non-formeel)
Wanneer dat niet het geval is, denk ik dat we aanbod gestuurd aan de slag moeten met de leidinggevenden.
Titel van het scholingsprogramma: de snelste weg naar de uitgang van dit instituut…voor mezelf en voor anderen.

Wonderlijk? Verwarrend? Verdrietig?

Dit is zo’n blogpost die die oeverloos  gaat worden aangepast. Dat komt omdat het moeilijk is om dat wat er in mijn hoofd en hart zit, om te zetten in woorden.
Blogbreien heb ik dat ooit genoemd.
Neem het maar voor lief en lees af en toe eens terug.

Vanmiddag was ik bij het afscheid van Ruud Ketelaar.
#Ruudwas de man die even trending topic was bij zijn dood en even bij zijn afscheid. Daar doen we elkaar en zeker Ruud tekort mee, want…

….we waren met velen in het crematorium.
Wachtend met velen buiten in de zon, binnen in de warmte en online bij de gestreamde uitvaart.

Links en rechts zag ik mensen vragend rondkijken……herkennend naar elkaar knikken en soms herkenning zoekend.
Ik zag mensen die ik al eens in levende lijve gezien heb, maar evenveel mensen die ik enkel kende van hun profiel(foto).

Soms was er een hand op een schouder, een knuffel, een handdruk, een knikje.
We waren er met hetzelfde doel, afscheid nemen
We waren verdrietig in een van de vele gradaties van verdrietig zijn.

Tijdens de plechtigheid waren er verhalen van toen, van nu en allemaal vanuit een verschillend perspectief. Soms voelde ik wat ongemak omdat het verleden ook de revue passeerde.

Een prachtige uitspraak vond ik dat het leven van Ruud zich afspeelde tussen het streepje dat tussen zijn geboorte en sterfdatum staat: 14 april 1960 11 april 2016. Een klein streepje met vreselijk veel inhoud.

Vochtige ogen, een zucht, een glimlach, bevestigend knikken, een lach, echte tranen, ontroering, gedeelde zakdoeken. Bij allen oprecht verdriet in de vele gradaties van verdrietig zijn.

We vierden daarna aan een lange tafel dat we Ruud “gekend” hebben en wisselden mooie en minder mooie momenten uit.

Door de jaren heen zijn de mensen van het eerste uur #blogpraten, #bloggen en #twitteren, volwassen social media gebruikers geworden. De groei naar het volwassen zijn, zit volgens mij in het filteren van wat van waarde is en wat waardeloos is.

Ik ben nog steeds verbaasd over het verdrietige gevoel dat ik een vriend heb uitgezwaaid, samen met andere vrienden en vriendinnen.

We hebben geen gedeeld verleden, we hebben geen gedeelde toekomst.

#Ruudwas voor ons maar een heel klein stukje op het streepje dat tussen 1960 en 2016 staat, maar wel een klein VET streepje.

 

Guerrilla onderzoek naar #dagvandeleraar.

Gisteravond bedacht ik ineens, ik kan morgen bijna 80 leraren in opleiding (zowel deeltijd als voltijd) eens bevragen. Bevragen over het leraarschap, de reden waarom zij de keuze om de opleiding te volgen gemaakt hebben en of de #dagvandeleraar ook tussen hun oren zit.

Het verslag van de dag.
Ik startte om 9.00 uur met de vraag aan ruim 20 2e jaars leraren Engels in opleiding, weten jullie wat voor dag het is? De antwoorden: maandag, 5 oktober en te vroeg voor deze dag,  werden als niet geldig bestempeld. 1 student wist te melden dat het de #dagvandeleraar was. Bij verder vragen (en handopsteken voor de kwantitatieve data) bleek 90% niet op de hoogte te zijn van dit heuglijke feit. Op verzoek van Henk ter Haar  (#eduvonk) stelde ik ze vervolgens de vraag: Wie of wat inspireerde jou om voor onderwijs te kiezen? Dat deed ik met behulp van Todaysmeet. De studenten werd gevraagd liever geen reactie te geven dan een balorige/onzin reactie, dit in verband met de validiteit en betrouwbaarheid van de kwalitatieve data.
Bij het openen van de eerste reacties stond: $$$$$ en Deutschland Deutschland uber alles tussen de reacties. Na verwijdering van deze door mijn persoonlijk als niet geldige data bestempeld, bleven over:

  • Je kunt met ieder HBO-papiertje aan de bak, overal. Dus Engels is lekker makkelijk.
  • Hetgeen wat mij inspireerde was irritatie en het gebrek aan correct basisniveau Engels. Ik wil dat wegwerken bij mijn leerlingen.
  • De genen wie mij inspireert zijn mijn ouders. Ze werken allebij in het onderwijs.

Lesgroep 2, ook 2e jaars leraren Engels in opleiding. Hier was 100% per mail op de hoogte gebracht over de #dagvandeleraar. Bij mijn vraag: wie was gisteren op de hoogte van de #dagvandeleraar was wederom 90% niet bekend met het fenomeen. De Todaysmeet werd door 0 personen ingevuld, na mijn uitleg over de ervaring bij de vorige lesgroep.

Tussen 13.30 uur en 15.50 uur (geen lesgroep) ging ik vanzelfsprekend op zoek naar de dozen taart, de bossen bloemen, de rode lopers en het hoempaorkest.
Helaas…. niets gevonden.

Om 15.50 uur startte de laatste fase van mijn guerrillaonderzoek en wetend dat dit deeltijd studenten waren, had ik goede hoop. Kwantitatief was in dit geval 25% niet op de hoogte van de dag van de leraar. In dit geval zijn er in deze klas ook mensen die in een omscholingstraject zitten. De Todaysmeet leverde hier op (bijna alle studenten vulden in), ze zijn te mooi om reacties weg te laten.

  • Mij trok niet zozeer het onderwijs maar juist de biologische kant (leraar biologie). Vanuit dat standpunt ben ik gaan kijken naar de mogelijkheden.
  • Nu ik een aantal jaar voor de klas sta merk ik dat ik ook vooral de interactie met kinderen heel leuk vind, net als eigen ‘baas’ zijn in de klas.
  • Mijn eigen schoolperiode.
  • Om kinderen iets bij te brengen en zo een rol te kunnen spelen in hun ontwikkeling.
  • Kennisoverdracht en werken met jongeren.
  • Mijn vader was mijn inspiratie, hij gaf les en nu ik ook.
  • Het zit in het bloed, ineens wist ik het: Ik ga het onderwijs in! Kinderen onderwijzen en eigen enthousiasme in de praktijk weten te brengen.
  • Mijn natuurkunde docent op dezelfde school waar ik toen zat en nu zelf werk.
  • To make a difference.
  • Mijn kleuterjuf, ik wilde ook lesgeven. Het maakte toen nog niet uit in wat. Paardrijden, turnen, kleuterjuf.
  • Wat mij inspireerde om leraar te worden is dat je als leraar studenten kan motiveren en inspireren om een vak of iets leuks te vinden.

Maar ook:

  • Ja, het was dit of conducteur worden 🙂

Conclusie:

We hebben nog een forse klus te klaren als het gaat om te helpen bij het ontwikkelen van de beroepsidentiteit van voltijd leraren in opleiding. Het denken maar ook het handelen als leraren zit nog niet in hun systeem.
Deeltijd studenten zijn veelal al werkzaam in onderwijs, kennen dus de dag van de leraar en hebben (gezien de reacties) een weloverwogen keuze gemaakt om met de studie te beginnen. Daar hebben wij een nobele taak ons bewust te zijn van de zware studielast en de spagaat over de inhoud die zij nodig hebben en dat wat school hen biedt.

Breder gezien (extra data):

Op Twitter zie ik heel veel leraren in alle schoolsoorten waar de #dagvandeleraar op geen enkele wijze door directie, management of Colleges van Bestuur is aangegrepen eens een (makkelijk) schouderklopje te geven, de waardering uit te spreken en de leraar eens op een voetstuk te plaatsen.

Wanneer er gezegd wordt dat de leraar het verschil maakt, leraren trots op hun beroep moeten zijn en we een beroepsstandaard  moeten hebben. Gaat dan niet op: Voor wat hoort wat?

Besturen, CvB’s en directies die op geen enkele wijze deze zeer makkelijke mogelijkheid tot het geven van een schouderklopje hebben aangegrepen, zullen zich hopelijk spijtig achter de oren krabben als de leraren het bijltje erbij neergooien en zeggen nu is het genoeg.

Is het in onderwijs al zo erg gesteld dat zelfs de koekjes uit eigen trommel niet eens meer bij de koffie van de leraren liggen?

NB: Besturen, CVB’s en directies, die (want dat zijn er ook veel) wel aandacht hadden zullen zich vanzelfsprekend niet aangesproken hoeven voelen en gaven het goede voorbeeld. Want ook daar zag ik zulke mooie verslagen van!!!
voorbeeld

Onderwijs in Nederland: Leren of Fileren

Voor de laatste fase van mijn opleiding was ik druk met onderzoek, het verzamelen van data, de manier waarop je analyseert en welke conclusies je uit de (neutraal) beschreven resultaten zou kunnen trekken. Ik vond het zwaar. Ik ben en blijf een praktijkmens met een denkkleurtje en dus is dat afstand nemen en geen conclusies trekken op grond van die mening maar op grond van de resultaten echt heel moeilijk.

Waarom dan deze blogpost, terwijl ik er eigenlijk niet zoveel verstand van heb?
Omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe onderzoek gepleegd wordt en op welke manieren dat gebeurt.
Het “onderzoek” dat het Algemeen Dagblad op dit moment uitvoert onder lezers en niet lezers is wel aardig om even bij stil te staan.
Is dat wel onderzoek? Het wordt toch eerder uitgevoerd om de mening van veel mensen te verzamelen. Het doel van het onderzoek is dan toch om content  te verzamelen voor artikelen. Er worden straks hopelijk geen aanbevelingen of adviezen gegeven.

Waarom ik daar dan iets van vind?
Ongeacht het doel van het onderzoek moet ik veel gegevens achterlaten als ik online de enquête wil invullen.  Ik krijg namelijk ook gelijk 2 weken het AD en maak kans op een tablet als ik meedoe. De extrinsieke motivatie van invullers kan daardoor groter zijn dan de intrinsieke motivatie. Is dan de waarde van de gegeven antwoorden nog wel betrouwbaar? Vullen deelnemers in om hun mening te geven over het basis- en voortgezet onderwijs? Of willen ze die gratis krant en de kans op een tablet.
Zorgelijker vind ikzelf dat mijn anonimiteit niet gewaarborgd is, ik mag pas invullen nadat gegevens heb ingevuld, dan zijn mijn antwoorden gekoppeld aan mijn adres. Er zijn ook heel veel papieren exemplaren verstuurd en daar hoef je dan niet veel gegevens achter te laten, maar ja die 2 weken en de tablet lokken wel natuurlijk.
Wil ik dat wel?

Zondagmorgen zijn we in elk geval ook even met elkaar aan het grappen en grollen geweest over de vragen, maar eigenlijk zouden we ons er zorgen over moeten maken.
Ondanks het feit dat veel mensen de “papieren” krant alleen maar aanhouden om aan de ontbijttafel vooral niet te hoeven communiceren, heeft de krant nog best invloed op de meningsvorming.

Samen met Ronald Buitelaar, Marieke Verhulst en Victor van Toer hadden we in korte tijd al een aantal koppen paraat.

Een greep uit de vragen en de te verwachten koppen.

Vragen:

  • Scholen moeten met leerlingen afspraken maken over kleding (hotpants, hoofddoeken en petjes).
  • Op scholen moet ook aandacht zijn voor islamitische feestdagen.
  • Wat was een doorslaggevende factor bij schoolkeuze: religieuze grondslag of geen religieuze grondslag.

Kop idee:

  • Scholen houden te weinig rekening met andere culturen.
  • Variatie daarop: scholen houden teveel rekening met andere culturen).

Vragen:

  • Welk cijfer geeft u de staat van het onderwijs als u dat op vakantie aan een buitenlander zou moeten uitleggen?
  • Welk rapportcijfer geeft u de kwaliteit van onderwijs in Nederland;
    de school van uw (klein)kinderen, leraren en leraressen van uw (klein)kinderen?

Te verwachte koppen:

  • Het is slecht gesteld met de staat van het onderwijs.
  • Grootouders bezorgd over kwaliteit onderwijs kleinkinderen.
  • Onderwijs scoort een onvoldoende.
  • Leraren van Nederland scoren zelf een zesje.

Er staan 4 vragen in die met pesten te maken hebben.

Die kop zie je aankomen..inkoppertje

  • Scholen doen te weinig tegen pesten!

Het feit dat grootouders zo actief betrokken worden bij de enquête is ook wel heel schattig, want ik vraag me echt af of grootouders zoveel te vertellen hebben bij hun dochters/zoons over de keuzes die zij maken als ouders voor hun kinderen….of zou het gemiddeld lezerspubliek van AD daar iets mee te maken hebben?

Houd vooral uw krant in de gaten voor het resultaat!

Voor juffen en meesters: als die krant uitkomt heeft u een mooi moment om aan de slag te gaan met het thema begrip uit het competentiemodel  Mediawijsheid.

set

Blimage: van de rups en de vlinder

De rups in de #blimage uitdaging van Frans Droog, pakte me gelijk.

De rups als leerling.
Binnen een zeer korte tijd vreet de rups zich volledig klem. “Keken we vanuit onderwijs maar eens vaker zo naar leerlingen” dacht ik. Zet een leerling op een stuk waar hij zin in heeft en blij van wordt. Hij vreet dan alles toch? Natuurlijk snappen noch de rups noch de leerling waarom ze die honger hebben…ze vreten gewoon. Tot op het moment dat de rups een vlinder wordt….en de leerling een gelukkig mens.
En ze leefden nog lang en gelukkig!

Nee, zo kom ik er waarschijnlijk niet vanaf….de bedoeling is dat door #blimage (bloggen en een foto (image) anderen aangezet worden tot (edu)bloggen en niet dat ik onzin zit te verkopen. Natuurlijk wek ik daarmee wel iets op….irritatie, betweterigheid, taalnazi’s en weet ik veel meer.

vlinderOmdat de uitdaging doorgezet moet worden…ga ik tegenover de rups het resultaat van de vreterij zetten. Juist…de vlinder.

Waarschijnlijk hangt het de vaste lezer inmiddels de neus uit, dat gestudeer van mij…maar toch leg ik nu even de relatie rups/vlinder.

Afgelopen week ben ik gemiddeld 6 uur per dag bezig geweest met het schrijven van mijn eindscriptie voor de Master Leren en Innoveren. Ik heb gepoogd onderzoek te doen naar het spelen van een bordspel en het vergroten van de mediawijsheid van leraren en probeer de resultaten nu vast te leggen, gevolgd door conclusies en aanbevelingen.

Daar laat ik het even bij…terug naar de rups en de vlinder.

De rups als thesis

Een scriptie/thesis begint eigenlijk als een vlindereitje…gelegd op vruchtbare bodem en met voldoende licht en vocht komt er een rups uit. Het eitje van de studie werd ooit in een achtertuin gelegd…iets met ict bekwaamheid van leraren. Het vlindereitje werd een rups en op verschillende soorten planten werd er kennis gegeten.

De onderwijspsychologische eik (geen doorkomen aan), het communicatief fluisterende gras. Etend van bamboe werd met onderwijsontwerp een stevige basis gelegd, egotrippen vond plaats op een leiderschap(riet)sigaar. Ecolologisch Innoveren gebeurde met behulp van een vlinderstruik, vol met boundarycrossende bijen, hommels en neven en nichten van de rups.

De rups vrat en vrat en werd een onderzoekontwerp ….Go zeiden de zijdemeesters….vreten moet je en daarna ontpoppen!!

De rups zit nu in de cocon en wacht tot ie een bloedmooie thesisvlinder wordt. Dat weet hij niet, dat weet ik niet. Daarvoor zullen er nog vele codes geel, oranje en rood voorbij komen ach lieve vlinder…niet verdrinken of wegwaaien!!

 

De foto’s die hieronder volgen zijn door mij gemaakt en zouden een leidraad kunnen zijn voor de anderen….maar zoals door Frans aangegeven….alles mag/niks moet…daar zijn we nou die dwarsliggende en bloggende  onderwijsharten voor.

poppetjes  hybiscus zooi

Hierbij de geef ik de #blimage uitdaging door aan: @sienjaal van didactict , @kardonsch met haar weblog  en aan Remko Boers maar zijn weblog is op vakantie

Van wie is de foto?

Mijn profielfoto staat openbaar en ik probeer deze ook actueel te houden. Soms vraag ik een “echte” fotograaf om een nieuwe foto te maken, soms een “goede amateur fotograaf” en soms heb je gewoon geluk dat een onderdeel van een deal is….mijn hoofd in een reclame uiting in ruil voor de foto’s voor eigen gebruik.

Afgelopen vrijdag ontstond er een kleine discussie over mijn Twitter profiel foto die bij een blogpost op een site geplaatst was. De fotograaf van de profielfoto vond dat er toestemming gevraagd had moeten worden aan hem om die foto te plaatsen. Ik verkeerde in de veronderstelling dat het mijn hoofd was en dat portretrecht zwaarder telde
Maar de enige manier om welles nietes af te sluiten is met enig uitzoekwerk en waarheidsvinding.

Gelukkig is daar Charlottes Law met een antwoord op de welles/nietes.

 “Omdat de openbaarmaker aansprakelijk is, heeft het niet altijd zin om door te verwijzen naar de persoon die de beelden heeft toegestuurd. De auteursrechthebbende mag namelijk zelf bepalen wie hij/zij aanspreekt op de inbreuk”

Ik was dus fout, want ik heb geen formele toestemming gevraagd aan de fotograaf voor hergebruik van mijn profielfoto op een andere plaats. Vervolgens sprak de fotograaf de plaatser van de foto (buiten mijn Twitterprofiel aan). Dat was zijn goed recht blijkt nu.

Mijn lesje geleerd, mijn profielfoto vervangen door een foto waarvan ik van de fotograaf wel toestemming heb om deze te plaatsen en herplaatsen. Dat was de deal de foto’s zijn nu van mij in ruil voor de reclame uitingen van Hosting2Go in Computer Idee en op hun website.
(natuurlijk niet de uitgelichte foto bij deze weblog 🙂 die heb ik zelf gemaakt met de iPad)

Probleem opgelost en verontschuldiging aan de fotograaf Erwin Klaasse voor het niet vermelden van zijn naam en het niet formeel vragen van toestemming voor herplaatsing van mijn profielfoto.

Ik zal de eerste noch de laatste zijn die dit overkomen is in mijn- over het algemeen genomen- pogingen tot mediawijs gedrag