#TGIF: 10 jaar KarinBlogt een feestje waard?

Morgen bestaat KarinBlogt 10 jaar.
Ik schreef hier 1602 berichten (deze niet meegerekend)
Daarvoor had ik ruim 418.000 woorden nodig.

Een feestje waard?
Vanmorgen stroomde mijn mailbox vol met onderzoeken over de digitale vaardigheden en mediawijsheid van kinderen/jongeren. Het is allemaal nog niet zo vanzelfsprekend die mediawijsheid. (Grappige was dat het persbericht voorzien was van een link naar een 404 pagina).
Ook zag ik gisteren dat bij 40 Pabo’s een minor digitale vaardigheden wordt uitgerold.

  • Soms word ik er wel een beetje treurig van….er gebeurt van alles….maar of het beklijft?
  • Soms word ik er wel een beetje treurig van….doen we de juiste dingen?
  • Soms word ik er wel een beetje treurig van…waar hoor ik bij of waar wil ik bij horen?
  • Soms word ik er wel een beetje treurig van…we maken elkaar online af in plaats van elkaar te prijzen.

De afgelopen tien jaar heb ik alle hoeken en gaten van scholen en bedrijven gezien. Als werknemer van een ROC, als werknemer van een software bedrijf als pratend pak uh als consultant. De laatste jaren als ondernemer hoofdzakelijk in onderwijs.
En over al die ervaringen op al die plaatsen heb ik geblogd.
Inmiddels heb ik een master diploma behaald en ook die marteling is uitgebreid beschreven.

Ik heb discussies gevoerd, kritische noten gekraakt en koffie gedronken met heel veel mensen. Soms heb ik uit frustratie dit weblog op slot gezet, boze mails gestuurd en telefoongesprekken gevoerd over iets waarover ik schreef.

Ik blijf bloggen, ik blijf er iets van vinden……maar ik ga ook eens lekker op de hei zitten om te zien wat de wereld nog meer te bieden heeft.

Ik hoorde gisteren een prima uitspraak, een mooi motto!

Het zweet op de juiste rug.

Meetup van het Noorden: Dat smaakt naar meer

Afgelopen dinsdag 14 november vond de eerste Meetup van het Noorden plaats.
Omdat wij bij de stichting LeerKRACHT, vorig jaar genoten hebben van de uitwisseling met het bedrijfsleven besloten we dit voor meer mensen mogelijk te maken.
Voor de zomervakantie hebben we een aantal mensen benaderd en zijn in het diepe gesprongen.

ROC Friese Poort Drachten was de eerste die riep: kom maar bij ons, wij zorgen voor de innerlijke mens.

Op 14 november druppelden dus vanaf half vijf de deelnemers aan de MeetUP binnen. In de bevestiging die deelnemers gemaild gekregen hadden, was er wel een opdracht gegeven.
Alle aanwezige organisaties moesten in een Pecha Kucha  of postersessie laten zien hoe er bij hen aan duurzame verbetering gewerkt wordt.

Zoals gebruikelijk bij LeerKRACHT, maar heel herkenbaar voor bijna alle deelnemers, startten we met een bordsessie. Best stevig met circa 40 mensen maar wel een inspirerende start.

Vier organisaties vervolgens aan de beurt om een “echte Pecha Kucha” te verzorgen. Aegon, Hanze Hogeschool, AOB rayon Noord en Noordkwartier lieten ziet hoe zij werken aan of denken over duurzaam verbeteren.

Jan Riezebos nam ons vervolgens mee in zijn inspiratieverhaal over anders werken en innovaties.
Hij legde de link naar het bedrijfsleven en onderwijs en gaf ons denkwerk mee.

Doordat het diner in een buffetvorm beschikbaar was, was er een levendige sfeer aan de verschillende tafels. Tijdens het diner hadden we ook kunnen kijken op/bij de posters van de deelnemers. Deelnemers waren: ROC Friese Poort, Noorderlicht, StichtingLeerKRACHT, ING, Aegon, Philips, OTB, Hanze Hogeschool, AOB….(ik vergeet er vast een paar dus ik vul later aan).
Daarom werd het diner iets opgerekt om toch te gluren bij de buren.
Vervolgens startten we een “open space” waar in twee rondes op grond van vraag en antwoord telkens vier onderwerpen ter sprake kwamen.
De onderwerpen werden door deelnemers aangedragen en ook daar ontstonden in elke hoek van het restaurant levendige gesprekken.

Om acht uur had nog niemand zin om te vertrekken.

Het smaakt naar meer bleek ook uit de ingevulde evaluatieformulieren.
Daarom gaan we door en hebben ING en de Hanze Hogeschool al aangegeven mee te willen denken en werken aan de volgende Meetup van het Noorden.

Digidingen en meer onzin.

Afgelopen woensdag was ik bij de Onderwijsdagen 2017 in Rotterdam.
Allereerst was ik blij verrast door de inhoud en de kwaliteit van de workshops/lezingen.
Fijne levendige sessies, discussies en prettige vrije presentatoren.
Complimenten dus aan Surf.
Kennisdeling door mbo, hbo en universiteiten en ook de leveranciersmarkt gaven me weer inspiratie.

Wat mij wel verbaast is dat er nu weer (nog) gesproken wordt over delen van lesmateriaal en producten. Open Onderwijs, open standaarden en zelfs de term repository kwam terug.
Terug zeg ik, want bij mijn weten waren we in onderwijs (mbo instellingen) daar in 2007 ook al mee aan de slag.
Ook toen hadden we het over open standaarden en over het delen van bijvoorbeeld kant- en klare Blackboard courses.
Iets met een marktplaats MBO iets met een wikiwijs
Eduexchange 2008,  ga zo maar door.

Ook maak ik me nog steeds zorgen over de ict vaardigheden van docenten.
Dan bedoel ik niet eens het didactisch inzetten van ict in hun onderwijs, maar gewone basisvaardigheden.

Het is prachtig om te zien dat de universiteit van Utrecht summer en winter courses van twee dagdelen organiseert voor docenten….maar anno 2017 vind ik dat zorgwekkend.
Ook uit een gesprek afgelopen week bij een school blijkt dat basis ict vaardigheden van docenten weinig aandacht krijgen.
We accepteren het argument werkdruk om niet structureel die ict basisvaardigheden op de agenda te zetten.

Ik zag deze week een deelnemer aan een sessie die niet in staat was een device op het wifi netwerk aan te melden en de adresbalk in Google te gebruiken om een url in te tikken.
Iemand kreeg Siri op een telefoon niet uitgezet.
Het is voor sommige docenten nog steeds lastig om meerdere Bijlagen in de mail meesturen, (zip wat is dat?), of om een gedownload bestand vinden.

LinkedIn is er ook zo een…

Onze studenten hebben niks te halen/vinden op LinkedIN. Sommige docenten denken zo voor hun studenten (laat ze dat zelf bepalen) maar eerder vanuit onkunde en angst.
Veel docenten hebben weinig ervaring met online platforms.

Zij hebben zelf geen actief LinkedIN account. Dat mag natuurlijk…we leven in een vrij land. Maar wanneer zij dat doen met het argument ‘ik zoek geen werk’ doen zij hun studenten tekort. Het maakt dat, de waarde die zij als docent niet zien ook zo overgedragen wordt op studenten.
Practice what you preach, leidt dan tot een CV in Word en een motivatiebrief die geprint en opgestuurd wordt per post.
Mij lijkt dat je anno 2017 studenten begeleidt naar een baan en dan zul je echt meer aandacht aan de online wereld moeten besteden.

Wanneer we, met name bij de niveau 1 en 2 studenten in het mbo, geen enkele aandacht aan sociale media en online profileren besteden, laten wij als onderwijs een digitale kloof ontstaan.

Dit komt mede omdat er geen weinig eisen gesteld worden aan de ict basisvaardigheden van docenten en zij dus graag de online wereld laten voor wat het is.

Heeft iemand ooit aan een manager of een directeur van een mbo instelling gevraagd hoe het met zijn of haar ict vaardigheden is en of dat een probleem is? Zolang niemand er last van heeft……zal er geen urgentiegevoel ontstaan.
Wie weet zit ik in 2027 bij de onderwijsdagen nog steeds te kijken naar presentaties over professionaliseringstrajecten ict vaardigheden.


Ach, aan de andere kant, dan houd ik ook nog jaren leuke kansen op opdrachten en wordt de leerlijnict een daverend succes 🙂

 

#OWD17: De AVG enzo…

Over learning analytics heeft Arnout Engelfriet het (bijna) niet gehad.
De AVG (Algemene Verordering Gegevensbescherming), de nieuwe wet en regelgeving die in mei 2018 ingaat,  gaf meer dan voldoende gespreksstof.

Ik ga proberen er een logisch verhaal van te maken, maar dat is best lastig, gezien de massa informatie die over ons werd heen gestort.
Gelukkig waren er meer bloggers in de zaal waaronder Wilfred Rubens, die was sneller en overzichtelijker met zijn blogpost.

Arnoud begon met een voorbeeld van leraren die foto’s maken van leerlingen met een app en deze foto delen. Nu kan dat nog ongestraft maar dat gaat veranderen in de AVG
Deze Europese wet is veel strenger en gaat in plaats van een belerend vingertje een zak geld kosten.

Wat wordt er verstaan over persoonsgegevens?
Persoonsgegevens beslaan elk gegeven betreffende een geïdentificeerde of identificeerbare natuurlijke persoon (mens).
Dat betekent dat niet alleen administratieve gegevens (naam, adres, emailadres)
maar ook maten kleding, kleur tandenborstel, locatiegegevens of online indicator (IP adres) die ergens opgeslagen zijn, zijn identificeerbaar…dus vallen onder persoonsgegevens.

Op scholen zie je bijvoorbeeld veel lijstjes (excel bestanden) circuleren waarin studentnummer en een aantal behaalde cijfers. Ook dit is een verzameling persoonsgegevens. Wanneer het gegevens betreffen over 1 persoon maakt het een persoonsgegevens.
Deze lijsten gebruiken is niet verboden maar je moet kunnen aantonen waarom je het zo doet en ook overwegen of  het minder/anders kan (bijvoorbeeld in een ELO)

LEG UIT wordt het credo.

Arnoud waarschuwde nadrukkelijk om bijzondere persoonsgegevens NIET te verwerken.
Bijzondere persoonsgegevens zijn: ras, etnische afkomst, politieke opvattingen, religieuze of levensbeschouwelijke overtuigingen, lidmaatschap van een vakbond. Genetische biometrische gegevens, gezondheid of gegevens mbt iemands seksueel gedrag of seksuele gerichtheid.

Eigenlijk weten we best dat dingen eigenlijk niet mogen, maar toch gebeurt het.
Als je op Twitter zegt dat je kleurenblind bent mag je dat als werkgever niet gebruiken om iemand aan te nemen of te ontslaan.
Bij ziekmelding van personeel mag je niet vragen wat heb je?
Je mag het wel uit interesse vragen maar je mag dat zakelijk niet gebruiken.

Ik ben wel benieuwd hoe het afmelden voor toets wordt afgehandeld.
Volgens mij wordt er nu om een verklaring van de (huis)arts gevraagd, maar wat staat daar dan in?

Gaat er een archief voor en na AVG ontstaan?
Er kwam ook een vraag hoe het zit met informatie en formulieren die er al zijn.
Oude formulieren moet je checken (bruikleenovereenkomst) en weggooien.
Informatie die je al hebt valt ook onder AVG

Arnoud gaf  aan dat scholen veel te laat begonnen zijn met de voorbereiding.
Processen zijn veelal nog niet beschreven.Er zou allang iemand in dienst en aan de slag moeten zijn.

 ‘Scholen schieten pas in de stress als ze het op nu.nl lezen’.

Onderstaand heb ik eigenlijk alleen maar lijstjes gemaakt om te laten zien wat er op scholen afkomt.

Je moet toestemming vragen om gegevens te mogen verwerken:
Vrijwillig
Specifiek
Geïnformeerd
Ondubbelzinnig
Er moet een wilsuiting zijn waarmee betrokkene aanvaardt dat betreffende persoonsgegevens worden verwerkt.
Er mag geen machtsverhouding zijn.
Tekenen om op school te mogen komen is niet vrijwillig instemmen, dus straks best wel een probleem.

Niet de voorwaarden met een vinkje laten accepteren maar er moet specifiek aangegeven zijn wat en waarom de gegevens verzameld worden.
Identiteit van verantwoordelijke
Doeleinden
Grondslagen
Ontvangers
Bewaartermijn
Uitleg over rechten.
Een student heeft het recht op een kopie van zijn gegevens in een gestructureerde gangbare en machinaal leesbare vorm op te vragen.
Hij heeft ook recht van correctie en verwijdering, verbeteren, aanvullen, verwijderen of afschermen.
Een student kan de toestemming intrekken wanneer de gegevens feitelijk onjuist, onvolledig, of niet langer nodig zijn.
Er moet een register van verwerking in huis zijn.
Voor ELKE verwerking !!!

Gelukkig gaat Surf HO, Universiteiten helpen niet alleen met informatie maar ook door samen te werken.

Kortom 🙂

Ik schrok eigenlijk wel van het feit dat er nog zoveel te doen is bij instellingen. Er is heel veel nog niet beschreven.
Van een ICT coördinator uit een VO stichting kreeg ik ook de opmerking dat in scholen iedereen het wiel aan het uitvinden is als het gaat om de beschrijving van processen en op welke manier er toestemming gevraagd gaat worden om gegevens te mogen verwerken.
Ik neem aan dat Kennisnet dat ook gaat doen voor PO en VO (en niet door checklists in PDF te publiceren).

Ik mag wel concluderen dat de bewustwording van de docenten omtrent deze AVG nog een duwtje nodig heeft.

#PHOT: Een weids uitzicht is niet altijd een helder (voor)uitzicht

Terwijl ik mopperend en kleunend naar de ijskrabber zoek, denk ik aan de klussen van deze week.

Ik heb deze week nogal wat ontmoetingen met mensen die met nieuwe of voor hen vreemde dingen aan de slag gaan.
Soms moetjes…soms besluiten van boven af….soms ontstaan vanuit consensus ….soms vrijwillig.

Wat mij verbaast is de weerstand.
De weerstand, die iets nieuws proberen of iets anders doen oproept bij mensen.

Weerstand wanneer zij nog niet helder hebben wat en waarom.
Zo in de weerstand zitten, dat ze het wat en waarom niet willen zien of horen.

Argumenten

  • We doen het al jaren zo, waarom zouden we het dan anders doen?
  • Ongeveer zoiets hebben we 10 jaar geleden ook al eens geprobeerd.
  • Bij ons werkt dat niet.
  • Nou moeten we er weer iets bij doen.
  • We hebben het al zo druk.
  • Niemand heeft ons gevraagd of wij het wel een goed idee vinden
  • Waarom heet het verbeteren, doen we het nu niet goed dan?
  • Hoezo moeten we iets met online profileren, een goed gesprek werkt beter.
  • Wij hebben er niet voor gekozen hoor, we zijn gestuurd.

Overal worden dezelfde argumenten gebruikt.
Maar dat mag ik natuurlijk niet hardop zeggen.

Het is best moeilijk om, zonder op tenen te trappen, mensen te laten zien dat dingen soms best anders kunnen.
Het is best moeilijk om met elkaar te praten over veranderingen die misschien verbeteringen kunnen worden.

‘Misschien pakt het beter uit, probeer het eens’: zeg ik vaak zachtjes.
Ik vraag hen vaak om  eens te kijken naar de effectiviteit van de dingen die ze doen.
Hoe vaak zijn het in vergaderingen niet dezelfde mensen die aan het woord zijn, terwijl anderen droedelen, mailen of wegdromen.

Misschien kan dat anders, effectiever, tevredenstellender, uitdagender, vertrouwender, blijmakender.

Ik ben altijd nieuwsgierig naar hoe anderen werk aanpakken.
Ik ben nieuwsgierig naar hoe iets effectiever of slimmer kan.
Ik ben nieuwsgierig waarom dingen wel lukken of soms juist mislukken.

Ik leer elke dag, ik vraag, ik zoek, ik sta open voor andere inzichten.

Eigenlijk zou ik mezelf  vaker de opdracht moeten geven:

Maak ze nieuwsgierig!

Hoe doe je dat?

Een weids uitzicht is niet altijd een heldere (voor) uitzicht.

 

#TGIF: Wij vieren het leven!

Op 8 juli deelde ik op mijn weblog dat mijn keukentafellief ziek was.
Op dat moment stonden we in de overlevingsstand en hebben we best wat zwarte gaten gezien.

We kregen vandaag goed nieuws…er is niets meer te zien op de scans.
Schoon!
Natuurlijk blijven we alert en houden de doktoren de vinger aan de pols.
Natuurlijk zijn we er nog niet en zijn er nog veel opknapdingen.

………..maar nu vieren we het leven!

We gaan weer samen op weg
We pakken de draad weer op
We gaan nu echt genieten van Drentenieren.
We gaan de omgeving verkennen
We gaan er voor!!

We vieren het leven!

Onderweg terug in de auto hebben we natuurlijk ook over “geluk hebben” gesproken.
Want niet voor iedereen valt het kwartje de goede kant op.
Dat realiseren we ons donders goed.
Mijn hart gaat dan ook uit naar hen die minder geluk hadden.


Voor nu….

#PLOP

#PHOT: Een (delen is goud waard) taart.

In het begin van onze online relatie had ik het met Karin Verheij vaak over zweefteverigheid en soft geneuzel, wanneer het woord coach viel.
Gelukkig is die allergie tegen ‘alle’ coaches inmiddels veranderd in een allergie tegen ‘sommige’ coaches.

We deelden vanmiddag een warm appeltaartje, gewoon omdat het kon.

Waar ging het over?
We hebben over veel dingen gepraat. Ik zeg bewust gepraat en niet gekletst, het ging ergens over.
Over mij, mijn werk, mijn dilemma’s.
Over haar, over haar werk, haar dilemma’s.
Anekdotes, verhalen, levensvragen en onzekerheden.

Waar we het ook over gehad hebben, is sociale media.
Als Twitter er niet geweest was…hadden we elkaar dan ooit ontmoet?
Maar ook hadden we het over hoe goed je mensen leert kennen wanneer je regelmatig elkaars berichten en blogposts leest (en de nieuwsbrief die Karin wel…en ik (nog) niet heb).

De kracht van netwerken (on- en offline) voor mij is, de veiligheid om je verhaal te vertellen. Dromen te delen en dat ene duwtje te krijgen of te geven.

Namedropping!
Ik maak bij deze reclame voor Karin omdat ik geloof in haar kennis en kunde om mensen te begeleiden in een loopbaankeuze.
Ze stelt de goede vragen en is een actieve luisteraar.

In twee uur tijd heeft ze mij in elk geval met 3 loopbaanideetjes die ik heb, weer een duwtje gegeven om door te pakken.

Wat en hoe…..daar besteed ik een andere blogpost aan.
Ik moet nog even nadenken over de juiste woorden en welke vorm.

Oh en we moeten elkaar maar vooral onszelf vaker een complimentje geven 🙂

Boekreview: StoryDesign [reclame]

Bij de titel Story Design, denk je niet aan onderwijs. Toch is die link juist wel handig om te leggen.
Fara Nobbe en Natalie Holwerda-Mieras schreven het geheim achter een ijzersterk strategisch verhaal.

Het boek legt eerst uit hoe het zit met retorica en gaat vervolgens in op hoe je een goed verhaal neerzet. Welk genre presentatie ga je verzorgen? Ga je speechen, presenteren of geef je een praatje?
Is het een informerend verhaal, wil je overtuigen of wil je emoties losmaken?

Ik legde de relatie met onderwijs en trainingen gelijk omdat ik direct dacht aan hoe ik een les, training of workshop voorbereid.
Mijn valkuil is babbelen en te lang van stof zijn. Een beetje mezelf herhalen als er vaker een workshop met hetzelfde onderwerp aan de orde komt.
Ik weet zeker dat iedere docent wel eens een oh jee, vergeten te vertellen moment heeft.

Het werken in segmenten (dus niet uitschrijven van het hele verhaal) is vergelijkbaar met de opbouw van een les.
Karakter, Redenering en emotie zijn de vaste elementen in een sterk verhaal.
Je geloofwaardigheid, de kern van je verhaal en welk gevoel wil je oproepen?

De nadruk ligt eigenlijk op overtuigend informeren en hoe je dat verhaal dat goed opbouwt.
Geleidelijk bouw je het verhaal op door middel van een aantal helder uitgelegde stappen. Er wordt rijk geïllustreerd met schema’s en tooltips.
Door middel van slim noteren bouw je een verhaal op. Knip je verhaal (wat je wilt vertellen) op in segmenten en plaats zogenaamde routepaaltjes (zie je de overeenkomst met les en leerdoelen?)
Na de segmentering gaan de schrijvers in het boek eigenlijk net als bij een lesvoorbereiding in op de doelen die je stelt. Wat weten/willen en vinden de toehoorders nu en wat wil je bereiken (straks).

Natuurlijk staan de standaard open deuren als; opening met een anekdote, voorleesstukje, prikkelende uitspraak of een waarheid als een koe er ook in.
Maar…..doe jij dat als docent ook? Zo je les voorbereiden?
Daar ben ik eigenlijk best nieuwsgierig naar.
Is een docent altijd een goede verhalenverteller?

Als je denkt dat je nog wel wat hulp kunt gebruiken….zou ik zeker de 22,50 investeren in dit boek.
Een beetje slimmerd lees door de Engelse termen heen.
Want storytelling is gewoon verhalen vertellen natuurlijk.
Oh..er is ook een website bij storydesign.nl
Te lui om het hele boek te lezen? De verkorte versie staat achter in het boek.

Bij aanschaf van het boek staat de code voor het e-book er ook nog eens gratis in.

Titel: Story Design
Auteurs: Farah Nobbe, Natalie Holwerda-Mieras
Uitgeverij Boom
Prijs 22,50

Wie mag ik dit boek sturen?
Reageer dan op deze post met een reden waarom je het boek goed kunt (en gaat) gebruiken!

#PHOT, rijden tot de zon opkomt

Heb jij dat ook wel eens?
Dat je denkt, ik ga rijden tot de zon opkomt?

Dat dacht ik vanmiddag, op weg naar een mantelzorgmoment op Texel.

Ik wil rijden.

Rijden tot de zon opkomt (of onder gaat).

Aan niks denken
Met niemand hoeven praten
Zingen als de winnaar van ‘the Voice of Holland’ (nou ja, in de veronderstelling zijn dat..)
Ervan overtuigd zijn dat je de wereld kunt veranderen

Rijden tot de zon opkomt (of onder gaat).

Geliefden doen er niet toe
Ziek en zeer doen er niet toe
De enige die van belang is….dat ben ik

Ik heb het stuur in mijn handen
en ik rijd tot de zon op komt (of onder gaat).

Een kijkje achter de schermen

Vanuit de Stichting LeerKRACHT worden er gedurende het schooljaar “bedrijfsbezoeken” afgelegd.
Deelnemers gaan op bezoek bij bedrijven die werken vanuit een verbetercultuur.
We doen dan om docenten en leidinggevenden te laten ervaren hoe er in bedrijven omgegaan wordt met een verbetercultuur. Welke borden en welke andere instrumenten er gebruikt worden. Zijn er overeenkomsten? Hoe ervaren werknemers het werken met doelenborden en meer.

Dit jaar is Wehkamp in Zwolle een van de bedrijven waar een bezoek kan plaatsvinden. Ik mocht daar vorige week een kijkje nemen en samen met hen een programma samenstellen.

Dat deden we natuurlijk in het distributiecentrum in Zwolle.
[reclame]

Het leuke van een kijkje achter de schermen (echt overal) was dat je nu ziet wat er gebeurt als je thuis op de knop bestellen klikt.

Het hele logistieke proces van bestellen, versturen maar ook retourneren hebben we gezien.
Overal zijn borden te zien, met daarop heel veel herkenbare (en soms minder herkenbare) termen en indelingen. De kernwaarden van Wehkamp zijn trouwens door het hele gebouw te zien.

Wat mij opviel was (net als alle andere bedrijven die zich verbonden voelen met LeerKRACHT) de transparantie en de bereidheid tot delen van kennis en ervaring.
Ik heb in elk geval zin in het bezoek in december….zelfs als ik van die rare veiligheidsschoen aan moet.

dav