Leren stopt blijkbaar op je 55e

Op mijn 56e behaalde ik mijn hbo titeltje Master of Education.
Zonder de lerarenbeurs, want ik ben niet in dienst van een onderwijsinstelling.
Met liefde betaalde ik de studie zelf en nam daar, toen nog in loondienst, zelfs een dag ontslag voor.

Ineens was daar het LevenLangLerenkrediet.
Juichend bladerde ik door de brochures van opleidingen.

NCOI, LOI, Hogescholen en universiteiten maken er reclame mee.
Want NU kun je met een krediet van maximaal  € 10.030,20 per jaar leren als je wat ouder bent.

Beste DUO (lees Ministerie OCW)

Ik klaag u bij deze aan wegens leeftijdsdiscriminatie.

In de de voorwaarden staat:
‘Op het moment dat het krediet ingaat, bent u jonger dan 55 jaar.’

Wilt u mij eens antwoord geven op de volgende vragen:

  • Waarom is de leeftijdsgrens gesteld?
  • Is dat niet in strijd met de wet?
  • Denkt u dat ik als 57 jarige niet meer leerbaar ben?
  • Heb ik als ZZP’er geen recht op die professionaliseringsgelden?

Ik ervaar het als leeftijdsdiscriminatie en ik voel me buitengesloten

Ik mag wel tot mijn (op dit moment vastgestelde) 67e jaar een bijdrage leveren aan de maatschappij maar ik mag geen aanspraak maken op middelen om bij te blijven.

Wat ik zou willen leren?
(voor het geval u denkt dat ik een kantklos cursus wil gaan volgen).

  • Ik zou graag helpen om het komende lerarentekort op te lossen door een onderwijsbevoegdheid te halen
  • Ik zou graag een managementopleiding volgen om door gespreid leiderschap onderwijsgevenden te faciliteren en leraren de autonomie over hun onderwijs terug te geven
  • Ik zou graag een opleiding volgen om teams te coachen om nog beter van- en met elkaar te leren
  • Ik wil heel graag veranderprocessen faciliteren en dat doen met behulp van Scrum. Een opleiding tot Scrumcoach of Scrummaster lijkt me een mooie aanvulling op mijn huidige kennis en kunde.

Helaas ben ik een kleine ondernemer die zich niet kan veroorloven om cursussen, trainingen, masterclasses, opleidingen en wie weet zelfs promotie voor de volle mep uit eigen zak te betalen.

Mij lijkt, wanneer u van mij verwacht dat ik een bijdrage lever aan de grote pot van Nederland, dat ik ook uit die ruif mag mee-eten.

Zullen we het zonder tussenkomst van de rechter schikken en de leeftijdsgrens laten vervallen?
Dan schrijf ik me morgen in bij een Hogeschool of Universiteit!

Nanoot: Op Twitter kreeg ik de onderstaande reactie van het Twitteraccount van het ministerie van OCW

‘Beste Karin, we stimuleren het dat mensen blijven leren en zich blijven ontwikkelen.
Maar het klopt dat er aan het Leven Lang Leren-krediet (=lening) voorwaarden zijn verbonden.
Je moet voldoende tijd en mogelijkheden hebben om terug te betalen.
Mogelijk stijgt de leeftijdsgrens nog als de pensioenleeftijd verder omhoog gaat. 
Daarover moet dit kabinet nog beslissen.’

(als ik gepensioneerd ben, heb ik alle tijd
en iemand van 54 die nu start heeft evenveel/weinig mogelijkheden om terug te betalen)

Volgende blogpost in de maak dus.

Laatste dag #teneriefjemetmijnliefje

Vandaag de laatste dag Tenerife…de kustweg af en in verschillende dorpen koffie en lunch. Eindelijk papas ..krieltjes in zout water gekookt. Maar ook prachtige ruwe kusten en vulkanische stranden. Net nog even op zoek gegaan naar de bloemen die ik ’s avonds ruik, blijkt na check op pl@ntnet de maagdenpalm te zijn. Ik dacht dat het een reuze rhodondendron was. Vanavond laten we ons in het restaurant van het hotel nog even verwennen. Dan een volle reisdag. Maandag is het weer business as usual, maar wel met een prachtige start van 2018.

#phot…tot het laatste graatje

De meelezer verwachtte natuurlijk weer een idyllisch plaatje. Maar deze foto weerspiegelt ook een beetje mijn gevoel.

Wij zijn eigenlijk helemaal geen ‘echte’ toeristen. We houden niet van nepdingen en massagrappen. Toch hebben we uit deze week vakantie -nog 1 dag te gaan – alles gehaald wat er in zat.

Met de gids op zak de nummers van de kaart af. Strand (helaas nog niet IN zee gelegen), tapas, wandelen, de stad, dorpen en te gekke hotels.

Echt we genieten tot op het laatste graatje.

Guimar 2e hotelplek

Op weg naar de tweede hotelplek. Guimar…met pyramiden (nou ja stapels stenen) We zitten in een hotel waar vooral de tuinen fantastisch en onrealistisch zijn. Zo veel verschillende soorten planten, struiken en bomen. Het zwembad aan onze voeten…de zee op 4 minuten en nu aan de tapas. Hier zullen de avocado’s wel aan de ontbijttafel liggen..net als sinaasappels. Morgen rondje Santa Cruz. Oh en the floor is lava!

Bergje op…#teneriefjemetmijnliefje

De laatste dag in Granadilla moesten we de wandelschoenen aan. Vanuit een mistig dorpje dus de bergen in. Prachtige keuze want boven in Villaflor scheen de zon. De planning was een rondwandeling..helaas is de ronde niet gelukt. Veel klimmen is aan ons niet besteed. Maar ruim 8 kilometer in een vulkanisch berggebied was zeer de moeite waard. De tapas toe ook. Vanmiddag moesten we de caloriebom van churros met chocolade ook nog even meepakken. Morgen naar een ander hotel voor het laatste deel van deze opkikkerweek.

Dolfijn #teneriefjemeijnliefje

Mijn doel is behaald. Vanmorgen zijn we via de gewone snelweg naar Los Gigantos gereden. Heel hoge kliffen aan zee. Maar het belangrijkste…naast de prachtige omgeving…de boottocht op zoek naar dolfijnen. Het duurde even..maar een groep van ca. 8 dolfijnen inclusief een jong heeft een speciale show gegeven. Foto’s staan op de camera…maar we hebben gewoon genoten ook. Prachtig weer…blauwe zee. Bij thuiskomst zitten we nu in de wolken en regent het. Maar het blijft heerlijk weer. Vanavond voor de tweede keer naar een zelfde restaurant. Ambiance en eten zijn fantastisch. Morgen de wandelschoenen aan en naar de vulkaan. In elk geval het park dat erbij hoort in.

Teneriefjemetmijnliefje 1

Veel verhaal is het niet, maar af en toe een update…met foto.

We nemen het er een weekje van. Gewoon omdat het kan.

De reis was voorspoedig maar je bent zo een dag onderweg, zeker omdat de bagageafhandeling op Tenerife wat traag verliep. Ook de auto ophalen duurde wel even…maar om 9 uur plaatselijke tijd hadden we een bed en biertje.

Vandaag een rondje stranden..zonder zwemmen. 24 graden tikte de thermometer aan.

Het eiland doet wat vreemd en rommelig aan…maar de palmbomen, cactussen en sinaasappelbomen is wel heel gek..op 7 januari.

Echte post

Met vaste regelmaat krijgen we hier ‘echte post’ van Florina Blokland.
Het zijn echte verwenpakketjes waarin van alles te vinden is.
Recepten, wijsheden, puzzels, plaatjes en opdrachten.

Het leuke is dat ik me dan ook weer uitgedaagd voel om aan de slag te gaan.
Mijn avond is dus weer gevuld want voor we op vakantie gaan …gaat er een pakketje naar Goudriaan.

Ik hoop trouwens dat de dochter van Lizette Mijland gisteren de QR code puzzel kon oplossen en vandaag ook echte post had.

Ik ben effe weg dus…post maken!
Ga maar vast voor de brievenbus liggen Florina

#PHOT: Schuifkaas

Serieus, zoals de kaas hier op mijn brood ligt…zo sneed ik de kaas.
Mijn schoonmoeder noemde een karig stukje kaas of matig belegde boterham altijd schuifkaas’
(telkens de kaas verschuiven als je een hap brood neemt).

Vandaag was administratie-dag en oud-papier-maken-dag (lees eindelijk archiveren).

Ik hou helemaal niet van zo belasting betalen en al helemaal niet van het doen van een aangifte.
Vooral de omzetbelasting doet me altijd een beetje pijn.
Dat geld is natuurlijk (meestal) al binnen want de rekeningen zijn ermee verhoogd, maar ik blijf het zondegeld vinden.
Gelukkig heb ik zowel een CRKBO docent als een instellingsregistratie, dus ik hoef scholen en stichtingen die niet btw- plichtig te zijn niet al te vaak lastig te vallen.

Naast de btw aangifte heb ik natuurlijk stiekem ook mijn jaaromzet bekeken.
Voldoende brood op de plank.
Mijn omzet zorgt ervoor dat ik geen schuifkaas hoef te eten, maar er kan wel een beetje luxer beleg op vind ik zelf.
Aan de slag dus!

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Ik durf te wedden dat ik dat al eerder als titel voor een blogpost gebruikte.
Vanavond kreeg ik een “zeldzame” aanval van opruimzin en heb dus mijn werkplek geschoond.
Nou ja…opgeruimd en een aantal andere acties gepleegd.
Ik heb mezelf een lekkere (tweedehands) leunstoel beloofd, omdat het meer mijn denkplek moet worden.
Mijn keukentafellief is heel veel thuis en ik merk dat ik plek zoek waar ik even alleen kan zijn.

Op de een of andere manier start ik het nieuwe jaar ook altijd graag met een ruimactie.
Dat betekent dat ik een groot whiteboard verplaatst heb en er een scrumbord van gemaakt heb.
Dat doe ik al digitaal maar toch is het lekker om constant geconfronteerd te worden met de to do’s.

Eens zien of ik ook het bloggen ook gewoon weer alledaags kan maken.
Natuurlijk moet het dan wel zo zijn dat jij als lezer er ook iets aan hebt, want een beetje reflecteren in het wilde weg is geen bal aan voor jou als lezer.

Voor vanavond zo’n 1e januari in 2018 is het voldoende om iedereen die dit leest een heel gelukkig, gezond en goed 2018 te wensen.