TGIF: Digitaal Ramptoerisme en media(on)wijsheid

ongeschikt

Terwijl ik genietend in de tuin zit, in de koelte voor de hittegolf, schieten de Tweets in mijn tijdlijn alle kanten op.
Ook ik schrok gisterenmiddag van het bericht dat er een vliegtuig neergestort of geschoten was. Waar kwam het vliegtuig vandaan en waar ging het naartoe….waar reizen mijn familieleden op dit moment.

Ik heb even een Twitterstilte ingelast voor mezelf, want wat is het nut van een Tweet: er zijn geen woorden voor, enkel stilte is op z’n plaats of 4 uur na het ongeluk nog roepen hoe erg het allemaal niet is.
Dan laat ik mijn ergernis over het plaatsen van foto’s en het eeuwig onnadenkend retweeten nog even achterwege.
Op dagen, zeg maar gerust weken als dit …is Twitter verwarrend.

Een groot deel van de tijdlijn bestaat uit digitaal ramptoerisme, och wat is het erg, kijk eens naar de zoveelste bloederige foto. Een ander deel bestaat uit zieke domme figuren die gigantische media onwijze uitspraken doen, kijk daarvoor maar in mijn tijdlijn. Iemand met ruim 9000 volgers, die riep: see, buy, die. Of de zoveelste uitglijder van een CDA politicus over de verjaardag van Merkel (de Tweet is verwijderd met zijn verontschuldigingen).

De pers, die echt van gekkigheid niet weet waar ze de informatie vandaan moeten halen. Zo’n oproep heeft u bekenden of familie in het vliegtuig, moet verboden worden.

Naast de digitale ramptoeristen in alle kleuren en maten, schieten de “geplande” Tweets er tussendoor, die nu kant noch wal raken. Nog 1 plaats in de workshop, kom naar onze koopgoot en bij de 100e volger verloot ik mijn boek. Ik ben de beste, grootste, slimste kijk maar eens naar mijn retweets waarin ik laat zien wat anderen over mij zeggen. Het kan nog erger…ik zit mezelf met een 2e account te retweeten.

Ach, over een dag is het weer gewoon warm, is er een code rood vanwege onweer, staan we weer in de file.
Oprecht verdriet, ziek en zeer, meeleven, protesteren, troosten, vieren, feesten….doe je niet online…maar gewoon in de echte wereld, door er fysiek te zijn en werkelijk te omarmen.

Blijkbaar willen we onze kinderen beschermen tegen de gevaren van Sociale Media.  De trainingen, opleidingen en lesmaterialen voor leerlingen rijzen de pan uit.
Zelf als volwassenen mediawijzer worden is echter nog steeds geen issue.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf!!

 

#TGIF: Zweefteefalert, maar wel met enige diepgang

Vanmiddag was ik gast bij de jaarlijkse barbecue van TheCrowd en kregen we tijdens de wandeling daar aan voorafgaand de opdracht om iets moois en iets lelijks mee te nemen. Het lelijke mochten we weggooien en het mooie bewaren….daar moet ik nog iets mee dacht ik.

Het lelijke dat ik meenam is dit bankje, zomaar midden in de duinen (Loonse en Drunense hè).
Het staat daar zo te staan, te wachten, zo alleen.
bankje

Weg ermee, alleen voelen mag, alleen zijn is heerlijk, maar alleen kun je niets bereiken.
Het mooie dat ik meenam is de wijde open vlakte, daar is de ruimte om dingen te laten gebeuren.
duinen

Ruim een jaar geleden, op 24 mei 2013, zat ik met  Rhea, Ronald, Edith in een Tuinchat  en vroegen we aan elkaar, waarmee stop jij vanaf maandag? Ik plaatste toen de songtekst van Guus Meeuwis: Het kan hier zo mooi zijn.

Toen ik gisteren voor de laatste keer mijn pas door de lezer haalde.
Toen we de eerste stappen naar het Vives magazine van september zetten, waar ik mijn stempel op mag drukken.
Toen ik vanmorgen de voldoende voor het thema Ontwerpen voor leren zag voor de master.
Toen dacht ik …(het duurde een jaar om het te ontdekken)….het kan hier zo mooi zijn.

Mijn nieuwe motto:
Het leven wordt achterwaarts begrepen, voorwaarts geleefd. Søren Kierkegaard

dank aan @bossoss voor leveren van de quote

 

Een werkgelegenheidsfabriek.

Omdat ik toch het recht op WW wil behouden, heb per slot van rekening een fors arbeidsverleden, heb ik me netjes ingeschreven op werk.nl, wees gerust ik ben niet van plan er gebruik van te maken!
Eigenlijk heb ik geluk dat ik digitaal vaardig, goed geïnformeerd en eigenlijk nog niet heel werkeloos ben. Wat een vreselijke bezigheidstherapie is dat UWV gedoe zeg. Toen ik me aanmeldde voor een WW uitkering (digitaal) en gelijk maar even wat gegevens achterliet op werk.nl ging na 2 dagen de telefoon. De mevrouw van het UWV, een heuse Beslisser Claim Werkeloosheidswet.. meldde mij dat ik te vroeg om een uitkering gevraagd had, deze werd dus afgewezen.Toen ik aangaf dan maar de datum van aanvraag in werk.nl te veranderen, gaf ze aan dat dat niet mogelijk was. Nee…er kwam een brief (per post) waarin staat dat ik wanneer ik op 21 juli nog geen werk heb, moet bellen met de UWV Telefoon Werknemers. (staat genoteerd in de agenda).
De mevrouw vertelde me ook dat ik wel werk moest gaan zoeken en bij werk.nl op de taakjes moet gaan letten.

Afgelopen zaterdag ben ik dus het werk.nl CV eens gaan bekijken. Wat een drama zeg, niet meer van deze tijd. Allereerst mag je alleen functies en opleidingen aangeven die IN het systeem staan. Dus proces coördinator Onderwijs en ICT, verandermanager, trainer Onderwijs en ICT, Startbekwaamheid BVE, Elearning ontwikkelaar…bestaat niet. Ook bij trainingen moet alles in de database staan, anders heb je die niet gevolgd. Een link naar LinkedIn? Een link naar je website, weblog? Uploaden van een eigen CV? Nee, Competenties waar je wel 1000 woorden hebt om uit te leggen dat je goed kunt samenwerken. Mij lijkt het verschrikkelijk demotiverend als je gedwongen en verdrietig de taakjes zit te voldoen.

Afijn,  ik heb mijn taakjes volbracht en kwam er gisteren achter omdat ik ICT in mijn voorkeursfuncties heb staan en mijn laatste functies iets met ICT hadden, ik 100% match met ALLE vacatures waar ICT in staat. (Leuk ook die aanhef he, omdat er geen veld voor roepnaam of voornaam is.)
uwv

Wordt vervolgd….of zou ik nu geen WW krijgen omdat ik hier nu op mijn blog zeg dat het UWV zelf een groot werkgelegenheidsproject is.
Misschien kan ik ook wel Beslisser Claim Werkeloosheidswet worden.

Op eigen benen verder….1 juli nadert snel.

logo-kw
Hoewel ik in LinkedIn mijn profiel al stiekem heb aangepast en het ook op Twitter aangekondigd heb, schiet het schrijven van een blogpost er helemaal bij in.
Vanaf 1 juli ga ik de stap naar zelfstandig ondernemerschap zetten.
Onderwijs en de dynamiek die onderwijs biedt zit te diep in mijn genen om er te ver van af te staan.
In goed overleg met KPN Consulting (we gaan dus als “vrienden” uit elkaar) ben ik nu mijn vrije dagen aan het opmaken en werkzaamheden aan het overdragen aan collega’s.

Terwijl ik de afgelopen weken druk aan mijn onderzoeksvoorstel SpelenderWijs, ontwikkeling van mediawijsheid van leraren met behulp van een bordspel, aan het schrijven was….denderde de tijd door. Aanstaande vrijdag 20 juni is de beoordeling van het onderzoeksvoorstel en daarna ga ik vol aan de slag met karinwinters.nl
Vanaf 1 juli wil ik een aantal diensten proberen te ontwikkelen waar ik onderwijs mee wil gaan helpen. Ik geloof dat ik op een aantal gebieden namelijk best wel iets te delen heb.
(ICT)Bekwaamheid, met een bekwaamheidsdossier dat VAN de leraar zelf is. Helpen bij een Sociale media strategie voor onderwijsinstellingen, de student is je klant. Daarnaast sudderen er een aantal ideetjes die nog in de denkfase verkeren.
Inmiddels heb ik me als netwerkpartner van mediawijzer.net aangemeld dus ook daar moet ik ook nog mee aan de slag.

Vanmiddag ontplofte de Twittertijdlijn, want de eerste zichtbare activiteit is al in de nieuwsbrieven verspreid. Samen met Marcel Kesselring pakken we de hoofdredactie van Vives Magazine op We hebben samen gekozen voor een eindredactie  per magazine (dus ik mag van 2 magazines per jaar hoofdredactie doen), omdat ik zo graag het beroepsonderwijs meer in de schijnwerpers wil zetten. Er gebeuren daar zoveel mooie dingen, die een prominentere plaats verdienen. Juist omdat Vives magazine nog lekker op papier uitkomt denk ik dat zo ook de “niet Sociale media docenten” bereikt kunnen worden.

Al met al een heel enerverende, verwarrend en zeker ook spannende tijd.
Bloggen over onderwijs met ICT, mijn ongezouten mening zeggen en gewoon dollen, blijf ik hier doen. Zakelijk bloggen is zojuist op karinwinters.nl gestart.

Oh en….is het eerste ontwerp van een logo wat?

 

 

Stoppen met mailen, best veel werk #WQM

wqmNa ontvangst van het boek We Quit Mail van Kim Spinder, ben ik nog harder aan de slag gegaan met de start om te stoppen met mail. Mijn werkmail is lekker rustig, daarover dinsdag meer nieuws, en lees ik maar 1x per dag. Helaas is er daar geen opt-out mogelijkheid voor de interne ministerie van zenden meldingen, die komen nu door een ingestelde regel rechtstreeks in de prullenbak.
Mijn privémail is een ander verhaal. Doordat Gmail een soort van onbeperkte opslagmogelijkheid heeft, is het nooit noodzakelijk geweest op te letten of de mailbox niet volliep. Het gevolg is wel dat ik ook slecht weggegooid en dramatisch slecht geordend heb.
Vanaf afgelopen maandag ben ik me dagelijks aan het afmelden voor nieuwsbrieven en mails uit allerlei hoeken en gaten LinkedIn, Twitter, Facebook, Klout en ga zo maar door.
Echte tijdswinst heeft het starten met stoppen dus nog niet opgeleverd, want wat een werk is dat zeg. Read more

Madrid plogdag 2 over geld en goederen

Wat me in Madrid opvalt is het verschil tussen arm en rijk. In alle hoeken en gaten zwerft er wel iets bedelends. Op plaza Mayor zie je naast de schoenpoetsers en luie bedelaars ook de standaard, zet me op de foto figuren. Zo zijn daar Grote Smurf, Minnie Mouse en een koppeltje irritante kleppergeiten.
image
image
image
Daar waar de stad zich opmaakt voor de grote finale van het Madrid tegen Madrid voetbal, morgenavond
image
Wel vreemd dat dan het paleis zo glimt en groot is en de mensen rijen dik staan om naar binnen te mogen.
image
Tussen de wandel en kijkbedrijven door kwamen we nog een klein hilarisch protest tegen, ik begreep de leuzen niet helemaal maar volgens mij gaat er een Coca Cola vestiging dicht.
image
Ach, decadent als wij zijn…een drankje en hapje op het terras 2 minuten van ons appartement verwijderd en de laatste zonnenstralen meepikken, voordat we vanavond om 11 uur aanschuiven voor het eten….economisch zal het allemaal wel kunnen maar wennen is het wel!
image
image

Madrid plog 1

Madrid is beter in beelden dan in woorden te vatten, zeker omdat de hele biologische klok van lag is. Als hollende Noorderling is het even wennen aan openingstijden vanaf 9 uur, dan tussen 12 en 4 uur dichte winkels, iedereen eet dan…wij ook. Vooral de avond…welke gek gaat er nou pas om 10 uur eten? Afijn…een plog van de eerste dag Madrid.

Op het menu vandaag, mijn al zolang uitstaande wens om in het Prado de tuin der lusten te bekijken.

Rijtje he?

image

imageOpdracht aan mezelf….maak een #selfie voor de tuin der lusten. In alle hoeken en gaten staan suppoosten en suppoosterinnen, oppassen geblazen dus, want in het Prado mag je geen foto’s maken.
Ok het is geen beste foto, maar ik was echt ontroerd! Moest wel de 100 fotojapanners wegkijken. Trouwens die gidsen zouden een maximale uitlegtijd moeten krijgen.

 

 

imageNatuurlijk is alleen het Prado niet genoeg dus hoppa door naar het Museum Reina Sofia, waar iets modernere spullen hangen. Mijn keukentafellief wilde Guernica van Picasso zien, maar ook daar waren de fotojapanners dik vertegenwoordigd. Ikzelf ben geen Picasso fan, dus wachten op het enige echte Blauw van Klein en natuurlijk Miro en Dali.
De liften bij Reina Sofia aan de buitenkant van het gebouw zijn al kunst op zich.
image

Natuurlijk eten we in Tavernas, maar er wordt wel van alles voor je neus gezet hoor, kikkererwten met van alles wat er doorheen, ja ingewanden enzo.

image We hebben inmiddels zowel met de benenwagenimage
Als met de metro wat meters gemaakt…
image
Gelukkig is er aan het eind van de dag, zon..terras en cerveca…en een partij heel nieuwsgierige mussen…
image
De oogst van deze dag…hangt natuurlijk op onze gastkoelkast bij Nuria…die we via airbnb gevonden hebben
image

#50Books, vraag 20

Fouten in boeken wat doe jij ermee?

Onlangs kwam ik het weer tegen in een boek, zo’n wijsneuzerige verbetering met een rode pen.
Hier maak ik chronisch interpunctie-, schrijf- en stijlfouten. Mijn schrijverijen barsten ervan, waarom zou ik dan iets vinden over fouten in boeken?
Zoals je hier kunt lezen worstel ik heel erg met mijn eigen vaardigheden rond schrijven van papers en daar betreft het “slechts” 4000 woorden. Hoeveel zinnen zouden er in boeken staan?
Ik weet dat het van veel mensen het argument zal zijn dat de redacteur betaald wordt voor zijn werk en dus geen steken mag laten vallen.
Wat willen die verbeteraars eigenlijk laten zien? Dat ze het beter weten? Dat ze zich storen aan een foutje? Dat ze eigenlijk zelf wel een boek hadden willen schrijven, dat niet kunnen en dan constant een ander gaan zitten verbeteren? Dat ze werk zoeken?
pavlovOoit mocht ik als co-auteur een hoofdstuk in BoekTweePuntNul en HandboekTweePuntNul schrijven. Na de zoveelste revisieslag met feedback van de redacteur, heb ik de ambitie een eigen boek te schrijven laten varen. (deze zin heeft inmiddels 5 redactieslagen mijnerzijds doorlopen)
Stiekem heb ik al jaren het idee om een kinderboek te schrijven met daarbij mijn eigen illustraties. Dat zijn, de doelgroep bekijkend, zinnen als…de fee vloog naar de boom en dus kansrijker om ooit een project te worden.

De arrogantie van een taalnazi die in mijn bibliotheekboeken (98% van mijn lezerij) zit te kladden (met een liefst) rode pen is ergerlijker dan de fout van de slapende redacteur.
Wat mij betreft worden zulke mensen door de boekenpolitie gearresteerd en veroordeeld tot het redacteurschap van de ingezonden brieven bij de Telegraaf.

Wiens leren wil ik innoveren? #MLI

Afgelopen week las ik de blogpost van Remko Boers, die net als ik een master leren en innoveren volgt, of liever gezegd…volgde.
Hij beargumenteert hierin zijn besluit om te stoppen. Eigenlijk zou ik alleen hoeven verwijzen naar zijn post en mijn reactie daarop.  Joseph Kessels en Wilfred Rubens mengden zich echter gisteravond in dit gesprek en Wilfred schreef vanuit zijn perspectief ook  een blogpost, daar wil ik op aanhaken.

Reflectie
Deze blogpost is een persoonlijke reflectie.
Ik lever geen kritiek op mijn opleiding en opleiders, maar probeer wat pijnpunten te beschrijven.

Mijn grootste struikelblokken in de master leren en innoveren zijn ordenen, analyseren, expliciteren en formuleren.
Een blogpost, een hoofdstuk in een boek of een beleidsplan schrijven, is iets anders is dan het produceren van een paper. Laten we het semi-academisch, zakelijk schrijven noemen.
Daaraan verbonden is ook de APA stijl eis voor wat betreft bronnen en bronvermelding of in sommige gevallen het hele paper.
Met een paper moet je aantonen of je de bronnen goed bestudeerd en geïnterpreteerd hebt en staat bent die opgedane kennis uit bronnen aan elkaar te verbinden op een zakelijke en toch leesbare manier.
Daarvoor zijn een aantal vaardigheden nodig, naast interpunctie en foutloos schrijven. Het belangrijkste is het goed kunnen analyseren van de bronnen, deze te interpreteren en de antwoorden op de vraag die jezelf stelt op de juiste manier formuleren. Ik vind, ik denk, ik voel  zijn doodzonden. Onderbouw alles wat je schrijft met bijbehorende bronnen en expliciteer.

Het lastige bij praktijkgerichte ervaringsdeskundigen is, dat zij barsten van de impliciete kennis (tacid knowledge), en het voor hen lastig  is om die kennis expliciet te maken. Het is moeilijk om om de ervaringskluwen van kunnen en weten, te ontrafelen in kleine behapbare expliciete brokken en er vervolgens weer een leesbaar en logisch geheel van te maken.
Wanneer ik bronnen lees, heb ik vaak de neiging om daarbij te denken, wat kan ik ermee, bevestigt het iets dat ik al dacht of al wist? Soms en dat is blijkbaar een doodzonde, vraag ik me kritisch af of de schrijver/onderzoeker zich wel bewust is van de realiteit van alledag. Of, nog veel erger, er wat mij betreft helemaal naast zit.
Vanzelfsprekend is mijn theoretische kennis nog ontoereikend om dat weer theoretisch met goede argumenten te onderbouwen.

Om aan te geven dat volwassenen leren om het leren (intrinsiek gemotiveerd) en vaak niet om het papiertje schrijft Wilfred: “…Bovendien wordt de waarde van zelfgestuurd en informeel leren -weliswaar schoorvoetend – steeds breder erkend” .
Jammer genoeg is dat hetgene wat ik de afgelopen 20 jaar gedaan heb en nu wil ik dat formaliseren met dat papiertje.

Wilfred geeft een aantal ‘jammer’ momenten aan in zijn post als het gaat om het voortijdig uitstromen van een volwassen student.
Teleurstelling van de deelnemer, een financiële strop voor de werkgever, hoog uitval is slechte reclame voor de opleider,  de kennissamenleving  als geheel lijdt verlies.
Op deze punten ben ik het met hem eens.

Vervolgens  somt hij op dat er allang bekend is waarom volwassenen relatief weinig deelnemen aan post initiële opleidingen. Zijn punten zal ik met mijn eigen (persoonlijke) ervaring aanvullen.

  1. Financiële drempels (kosten).
    Ik heb een dag per week ontslag genomen omdat ik onafhankelijk van mijn werkgever wil zijn.  In de keuzes die ik maakte voor de innovatieopdracht wilde ik dicht bij mezelf blijven in plaats van iets dat de werkgever het wel  factsheet waardig vindt. Dat betekent dat ik per maand 800 euro minder verdien en inmiddels bijna 3000 euro studiekosten gemaakt heb. In tegenstelling tot veel van mijn studiegenoten kan ik geen inzage exemplaren bij uitgevers bestellen en betaal ik in geval van aanschaf software het volle bedrag.
    Misschien dat opleiders wat selectiever kunnen zijn in de keuze van verplichte bronnen op  literatuurlijsten.
  2. Drempels mbt de toegankelijkheid (denk aan instroomeisen, maar ook aan de afstand tot de opleiding).
    De instroomeisen zijn helder, een HBO vooropleiding en de afgelopen 2 jaar werkzaam in context Onderwijs of HRD. Echter, wanneer is deze vooropleiding HBO behaald en moet het dan niet een Onderwijsachtige HBO opleiding zijn? Ik heb geen HBO opleiding en door een aangepaste intake kreeg ik toegang, aantoonbaar HBO niveau dus.
    Afstand is in het kader van deze master geen bezwaar, de master wordt op veel HBO instellingen gegeven.
  3. Drempels met betrekking tot de informatie over de opleiding (weten deelnemers bijvoorbeeld wat van hen wordt gevraagd).
    Kan iemand  inschatten wat gemiddeld 17,6 uur per week is? En zijn dat werkweken van onderwijs (40) of weken per jaar (52)? De vaste informatie is er wel, de Summercourse (5 dagen) Wintercourse (2 dagen) en de studiedagen (1x per 3 weken vrijdag van 9 tot 9 en zaterdag van 9 tot 13 uur) staan vast. Mijn persoonlijke studiebelasting is hoger, vooral wanneer er weer een deadline aankomt.
    Op dit moment heb ik 1 herkansingsmogelijkheid in juni voor leerpsychologie (4000 woorden) en mijn portfolio (huidige portfolio is 11.000 woorden en nog niet beoordeeld).
    Op 30 mei is de inleverdatum van Ontwerpen voor leren (4000 worden).
    Op 10 juni is inlevermoment ontvankelijkheid voor het onderzoeksvoorstel, bij herstel moet dat 14 juni aangepast zijn om op 20 juni in een sessie een go/no go moment te krijgen.
    Deze data en veelheid is bijna niet haalbaar als je werkt naast de studie.
    Bij het weten wat (inhoudelijk) heb ik moeite met het vertalen van de Dublindescriptoren en de werelden van Popper. Ook worstel ik met kreten als “het leren oprekken”.
    Over het portfolio, dat een zeer zwaar deel van de opleiding beslaat in credits, wil ik hier alleen kwijt dat een beoordelingsportfolio aan vooraf helder vastgestelde criteria moet voldoen, maar dat ik ook weet wat die criteria zijn. Dat betekent op z’n minst dat aan de bewijzen die in het portfolio opgenomen mogen of moeten worden, ook criteria moeten hangen: validiteit, actualiteit, kwaliteit, kwantiteit, variatie. Iemand die bekend is met bijvoorbeeld EVC procedures, herkent deze 5 termen. Zelfbeoordeling is geen zelfbeoordeling als een ander er weer over gaat oordelen.Een oordeel over het toepassen van de theorie in het portfolio is ook een dubbele beoordeling, deze heeft namelijk al plaatsgevonden in de beoordeling van thema papers.
    Mijn opvattingen over een portfolio als reflectie instrument op leren en ontwikkelen verschilt van die van de opleiding, vooral het aanleveren in PDF is mij een doorn in het oog.
  4. Persoonlijke -veelal mentale- drempels. Hieronder vallen bijvoorbeeld het kunnen combineren van studeren met werk en privéleven, het vermogen om zelfsturend te leren of voldoende zelfvertrouwen hebben.
    Mijn partner en ik studeren beiden en hebben we geen verzorgingstaken voor kinderen. Voor wat betreft werk, door de keuze de opleiding los te koppelen van mijn werkcontext, mis ik collegiale uitwisseling. Mijn werkcontext vindt in opdrachten plaats in onderwijs. Het merendeel van mijn  collega’s weet  van onderwijs enkel dat ze het zelf genoten hebben. Erover niet over kunnen praten en nooit bevraagd worden is dus een gemis. Daar staat echter tegenover dat mijn opdrachtgever en mijn netwerk aan alle kanten hulp bieden.  De motivatie  en ook de zelfsturing (noem het voor mij maar discipline)is ruim aanwezig.
    De opleiding is ondanks de herhaaldelijke sturing op Kenniscreatie erg individueel gericht. Ik als persoon moet studiepunten halen en niet mijn groep (behalve voor de eerste paper). Kenniscreatie en kennisdeling wordt niet beloond, dus kalft dat erg snel af. Studiegenoten zoeken elkaar wel op maar dat is niet de standaard.
    Voldoende zelfvertrouwen, dat laat ik gezien de maar 5 behaalde credits achterwege, tanende voor wat betreft de studie.
  5. Drempels die voortvloeien uit het ontwerp van de opleidingen. Hieronder vallen studielast, doorlooptijd, het rekening houden met ervaringen van deelnemers of de wijze van beoordelen.
    Hier zou ik graag een reactie van mijn opleider zien. We hebben een opleidingscommissie die ook gevraagd en ongevraagd advies uitbrengt en dat ook doet.
    Voor wat betreft het ontwerp van de opleiding…

In veel bronnen die ik nu voor het thema ontwerpen voor leren gelezen heb vind ik:

  • Geef authentieke opdrachten.
  • Toets en beoordeel liefst in kritische beroepssituaties.
  • Zorg voor heldere beoordelingscriteria, liefst samen met de student opgesteld.
  • Geef feedback gedurende het leerproces en niet alleen achteraf.
  • Om de student blijvend gemotiveerd te laten zijn:  Autonomie, Belonging, Competence (de Zelf Determinatie Theorie).

Als ik morgen 80 HBO docenten uitleg dat het gebruik van ICT in het onderwijs vanzelfsprekend is omdat onderwijs moet aansluiten bij de leefwereld van studenten. Als ik hen overspoel met didactische werkvormen en uitleg dat de didactiek in een online omgeving anders is dan bij een frontaal hoorcollege. Als ik hen met  principe Practice what you preach om te oren sla, zal de inkt van deze blogpost opgedroogd zijn, maar de mijn pen nog  even scherp.

Mijn allergrootste probleem is….wiens leren wil ik innoveren?
Wat is voor mij de waarde van het woord innoveren in een master leren en innoveren?

Nanoot: mijn portfolio behaald :-) 10 punten in the pocket….

Ik eindig met de Tweet van Joseph Kessels gisteravond

Opgave van onderwijs is toch om iedereen aan het roer van zijn eigen boot van leren en ontwikkeling te laten staan

Mediawijsheid, laat een gedachte een gedachte blijven.

Slippery_stairsDeze week stond er in verschillende kranten dat het eigenlijk wat droef gesteld is met de informatievaardigheden en mediawijsheid van de Nederlandse jongeren.
Vanwege mijn studie en onderwijsachtergrond span ik me al heel lang in om ICT bekwaamheid en daarin opgenomen Mediawijsheid op te nemen in de bekwaamheidseisen van docenten.
Ik zie je nu knikken, ja hoog nodig om daar aandacht aan te besteden, in onderwijs.

Maar, hoe is het gesteld met de mediawijsheid van de zogenaamde professionals?
De reden waarom ik er nu over schrijf is,  dat ik onlangs via de mail en telefonisch wat kleine strubbelingen had met iemand over een Tweet en een niet officieel Twitteraccount. Het probleem was gelukkig snel opgelost, maar als actief sociale media gebruiker bleef die aanvaring toch knagen.
Read more