Naar mijn mening…

…of mag dat niet?

Tijdens het wekelijkse uurtje #blogpraat op Twitter ging het over bloggen en je loopbaan.
Lastig, vind ik dat, het zakelijk bloggen en neutraal blijven.

lippenstil
Niet voor niets staat deze blogpost hier, want dit is mijn eigen weblog, anders zou ik bijvoorbeeld ook #TGIF niet meer kunnen schrijven.
Zakelijk vind ik het lastig, het hebben van een mening en het stellen van kritische vragen.

Zou je opdrachten niet krijgen omdat bekend is dat je een mening hebt en dat je kritische vragen stelt?

 

Voor zover het mezelf betreft denk ik dan, maar je vraagt me toch om ergens iets over/van te vinden? Als je meelopers zoekt of mensen die onder het willen maaiveld blijven, dan kun je het zelf ook wel af of zijn er genoeg mensen te vinden binnen je eigen organisatie.
Die mensen ondervinden vaak de gevolgen van het hebben van een mening en worden daar ofwel arbeidsrelationeel ofwel managementmatig op afgerekend.
Mij vlieg je er maar even in, met die opdracht….kijk eens kritisch of wat vind jij?

Wanneer je expertise nodig hebt, dan moet die expert toch durven zeggen: ik zou het zo niet doen. Of de vraag durven stellen: waarom hebben jullie het op die manier aangepakt?

Lastig hoor, het hebben van een mening, zelfs als je spreekt vanuit een expertrol en ervaringsdeskundige bent.
Oh …enne voor een column over onderwijs ben ik nog steeds in, dan mag het wel, blijkbaar.

Read More

#50Books vraag 34: Welk boek ik zou verfilmen?

Dat is makkelijk, GEEN.
Een boek is om te lezen en ook met die intentie geschreven. Een boek moet tot de verbeelding spreken en wat mij betreft mijn fantasie prikkelen.
Hoe vaak het je niet gebeurd is dat je in een boek latent verliefd werd op de hoofdpersoon of andersom een lekker griezelig beeld had bij een “figuur”?
Dat is de kracht van een boek, de binnenkant van je  hoofd stimuleren en er beelden bij maken. Dat geldt niet alleen voor levende wezens, maar ook voor bijvoorbeeld landschappen, straten, huizen en interieurs.
Wanneer er vervolgens een film van gemaakt wordt van een boek heb ik meestal een katterig gevoel.

De schrijver van een filmscript heeft (dat zou ik dus in dat geval zijn), als hij pech heeft zonder de oorspronkelijke schrijver van het boek, zijn eigen beeld bij het gelezene in een boek.
Daarnaast is er ook nog eens casting en decorkeuze (land, plaats enz.) of decorbouw.
Alhoewel dat laatste tegenwoordig met technische middelen allemaal op te lossen is.

Nou moet ik wel iets toegeven, ik lees graag detectives (in alle soorten en maten) en Inspecteur Lynley uit de boeken van Elizabeth George zag er in mijn hoofd echt heel anders uit.
Maar ik ben ook groot fan van bijvoorbeeld Steven King en lees ook heel graag fantasy verhalen.
Dan is mijn fantasie uiteindelijk niet zo groot als die van de maker van The Lord of the Rings ons uiteindelijk voorspiegelde.

En even serieus….een Hobbit die er zo lekker uitziet als Elija Wood, kom nou, vergelijk hem eens met de oorspronkelijke tekening (1913).

frodo jemima catlin  Elijah_Wood_as_Frodo_Baggins

De #50Books vragen worden bedacht door DrsPee

Read More

Webcareklikspanen?

Op Nu.nl verscheen deze week het bericht dat we de impact van sociale media echt niet meer kunnen onderschatten. Er volgde een overzicht van uitglijders en ontslagprocedures. ‘Wie nu bij de rechter nog aanvoert dat hij de impact van een boodschap via Twitter, Facebook of Linkedin heeft onderschat, wordt meewarig aangekeken’.

Het zal wel een soort van mediawijsheidsdeformatie zijn, voordat ik verder schrijf, waarom worden die fouten nog steeds gemaakt?
Een voor mij belangrijk criterium om een foto of bericht, wel of niet, te plaatsen is altijd: durf ik zoiets in het echte leven face to face ook te laten zien of horen? Dat zou bij de gemiddelde mens met een beetje gezond verstand dus ook zo moeten werken.

Toch vraag ik me af of dat ontslaan van werknemers in een onderwijsorganisatie, op staande voet of door middel van een langlopende ontslagprocedure, ook zo eenvoudig ligt. Het artikel op Nu.nl heeft het over een zich ontwikkelende jurisprudentie.

Op staande voet ontslaan is toch eigenlijk alleen als de fatsoensnormen overschreden zijn, dus als je een van 10 geboden hebt overtreden? Anders is er toch zoiets als dossieropbouw waarin het functioneren van werknemers regelmatig beoordeeld is en waarin ook vastgelegd wordt wanneer en waarom er waarschuwingen geweest zijn?

Is er iemand in onderwijs die z’n handtekening gezet heeft onder een gedragscode die betrekking heeft op uitingen online? Bitter weinig onderwijs organisaties nemen volgens mij de moeite hun standaard arbeidsvoorwaarden uit te breiden met een paar regels die met de uitingen op internet te maken hebben. Dan heb je volgens mij als organisatie pas werkelijk een stok om mee te slaan als het zo ver komt. Natuurlijk is het niet chic te mopperen over je werk en op je werkgever, maar hoever mag je daarin gaan of juist niet gaan?

Eigenlijk wil ik dat helemaal niet weten, want ik denk dat gezond verstand en de algemeen geldende fatsoensnormen gewoon geldig zijn. Daarbij steeds in acht nemend, zou ik dat op deze manier ook hardop zeggen tegen mijn baas of collega’s?

Waar ik eigenlijk wel een beetje van schrok was deze zin:
”Veel meestal grotere bedrijven beschikken daarnaast over een webcareteam. Het webcareteam monitort alle uitingen die over het bedrijf op internet worden gedaan. Zo wordt ook kennis genomen van negatieve berichten geplaatst door werknemers.”

Wat doen webcareteams met die kennis?
Als noch in het profiel van de uiter, noch in de online uiting, de naam van de organisatie genoemd wordt, maar het Webcareteam weet dat het een collega is, wat dan?
Gaat er dan een screenshot per mail naar de leidinggevende van de mopperende werknemer, om daarna op het welbekende matje geroepen te worden?

Dus de digibete en eeuwig offline leidinggevende krijgt per mail een screenshot van de uiting, waarvan het ministerie van zenden weet dat het een collega is?

Het gevoel dat ik daarbij direct had was: klikspaan, boterspaan….

klikspaan_boterspaan

Wordt vervolgd……

Read More

#50books vraag 33, ik beken schuld.

Hoe onthoud je waar je in je boek gebleven bent?

Ik beken schuld!
Ik ben een ezelsoren maker, vooral in de boeken van de Bieb.
Vroeger, toen ik bij de jeugdbieb mijn boeken leende, zat er nog een sissende strenge zure knot met bril aan de balie. Bij het uitlenen siste ze: en geen ezelsoren anders stuur ik de boekenpolitie op je af.
Soms werd ik daar echt panisch zwetend van wakker, want ik had een ezelsoor gemaakt.

Blijkbaar is de mevrouw niet bozig genoeg geweest, want ik doe het nog steeds, ezelsoren maken. Ik vouw de hoeken om!!

Gek genoeg vind ik het meer heiligschennis om in een boek te schrijven, dan het vouwen van een ezelsoor. Ook sla ik volgens mijn keukentafellief, die echt verschrikkelijk zuinig is op boeken, de pagina’s helemaal fout om. Ergens in het midden en liefst met een gelikte natte vinger.

boekpol
Ik beken dus schuld, ik heb boekenleggers, kaarten, bonnen, 100.000 nutteloze visitekaartjes van mensen die ik al via LinkedIn kan vinden……maar ik ben een ezelsorenmaker.

Oh jee, dat wordt een slechte nacht…..daar komt de boekenpolitie….

De #50Books vraag wordt gesteld door DrsPee

Read More

Cadeautje voor de snelle reaguurders

vives2

Morgen gaat het eerste Vives magazine, waarvan ik de hoofdredactrice mocht zijn, naar de drukker. De laatste copy is verstuurd door het redactieteam waarmee ik de afgelopen maand vooral online veel contact had via de projectomgeving.
Waarschijnlijk ben ik de enige die niet kan wachten tot de definitieve papieren versie (ja nog steeds dat grote formaat) voor mijn neus heb.

Natuurlijk ga ik niet uit de school klappen welke mensen uit mijn netwerk ik grof misbruikt heb om een actieve bijdrage te leveren, daar is het nog te vroeg voor.
Maar wat ik wel kan zeggen is, dat ik hoop net een heel klein stempeltje gedrukt te hebben op deze uitgave.
Waarom? Nou er zijn een paar nieuwe rubrieken, de klant aan het woord, onderwijsrelaties, edubloggers, #onderwijskijken en ja….bijna alle extra artikelen komen uit de pen van mensen uit mijn netwerk. Daarnaast heb ik lekker geschakeld met de vaste redacteuren die heerlijke stukken geschreven hebben en top interviews afgenomen hebben.
Stilletjes hoop ik dat niet alleen mensen uit het basis- en voortgezet onderwijs er iets uit oppikken, maar ook mensen uit het beroepsonderwijs. Hen draag ik nog steeds een extra warm hart toe.

Het was trouwens lekker om te horen dat we dit keer onverwacht 8 pagina’s extra hebben, omdat adverteerders graag in Vives staan. Al met al…..ben ik hypernerveus….want stel dat jullie (de lezer) het niks vinden….dan heb ik geen goed beeld van de doelgroep gehad (wat ik betwijfel).

Natuurlijk is een abonnement als je in onderwijs werkzaam bent goedkoop, maar een tientje per jaar. Omdat dit mijn eerste Vives Magazine is, heb ik de uitgever gevraagd of ik wat abonnementen mag weggeven.

Laten we het zo doen, reageer op deze blogpost en beantwoord de vraag:

Aan wie zou jij Vives cadeau willen doen en waarom?

Omdat ik gek ben op reacties, verloot ik de 10 (2×5) abonnementen onder de reaguurders die voor 25 augustus reageren.
Jullie krijgen beiden Vives Magazine (6 nummers) een jaar gratis in de bus.

 

Read More

Weer in de Flow, Blogbreipost

blogbreienHoewel ik het gevoel heb nog niet echt vakantie gehouden te hebben of juist een hele lange vakantie heb, ben ik weer aan de slag gegaan.

Van huis weg (vakantie dus) was een korte uitstap naar het Ahrdal (met vrienden) en vervolgens 2 nachten Zwarte Woud.
Vorige vakantiejaren maakte ik er een sport van zoveel mogelijk gekke WC foto’s te maken, die zette ik op Instagram en later Pinterest met #spotdepot. Dat was natuurlijk Frankrijk en Italië, waar het sanitair iets anders is dan in het schone Duitsland.
Vandaar dat ik dit jaar maar eens op sokken in sandalen jacht gegaan ben #sufsok dus. (more…)

Read More

#TGIF: Zweefteefalert, maar wel met enige diepgang

Vanmiddag was ik gast bij de jaarlijkse barbecue van TheCrowd en kregen we tijdens de wandeling daar aan voorafgaand de opdracht om iets moois en iets lelijks mee te nemen. Het lelijke mochten we weggooien en het mooie bewaren….daar moet ik nog iets mee dacht ik.

Het lelijke dat ik meenam is dit bankje, zomaar midden in de duinen (Loonse en Drunense hè).
Het staat daar zo te staan, te wachten, zo alleen. (more…)

Read More

Een werkgelegenheidsfabriek.

Omdat ik toch het recht op WW wil behouden, heb per slot van rekening een fors arbeidsverleden, heb ik me netjes ingeschreven op werk.nl, wees gerust ik ben niet van plan er gebruik van te maken!
Eigenlijk heb ik geluk dat ik digitaal vaardig, goed geïnformeerd en eigenlijk nog niet heel werkeloos ben. Wat een vreselijke bezigheidstherapie is dat UWV gedoe zeg. Toen ik me aanmeldde voor een WW uitkering (digitaal) en gelijk maar even wat gegevens achterliet op werk.nl ging na 2 dagen de telefoon. De mevrouw van het UWV, een heuse Beslisser Claim Werkeloosheidswet.. meldde mij dat ik te vroeg om een uitkering gevraagd had, deze werd dus afgewezen.Toen ik aangaf dan maar de datum van aanvraag in werk.nl te veranderen, gaf ze aan dat dat niet mogelijk was. Nee…er kwam een brief (per post) waarin staat dat ik wanneer ik op 21 juli nog geen werk heb, moet bellen met de UWV Telefoon Werknemers. (staat genoteerd in de agenda).
De mevrouw vertelde me ook dat ik wel werk moest gaan zoeken en bij werk.nl op de taakjes moet gaan letten. (more…)

Read More