Ik las ergens dat een juf aan het begin van het jaar de nono termen met een klas afspreekt, dus Oen mag wel en Sukkel mag niet (of andersom)
Een van mijn jeugdtrauma’s ligt bij dat moeilijke gedoe over woorden en begrippen.
Toen ik klein was (ja ja u kunt zich daarbij niets voorstellen) zei mijn moeder als ik gepoept had Ellluk (of Elk…zoiets als bah of Ieieiek).
Mijn eerste schooldag bij de Nonnen was spannend (denk ik) maar toen ik naar de WC moest kon ik ze niet duidelijk maken wat ik wilde, ik moest Elken.
Het resultaat kunt u zich wel voorstellen neem ik aan en de zuster was er vast niet blij mee.
Toen mijn kinderen leerden praten, leerde ik hen dus gewoon te zeggen waar het op stond. Dit, om te voorkomen dat de zelf bedachte woorden, niet tot een traumatische ervaring zouden leiden.
Dus poepen was poepen en plassen was plassen…klaar!
De juf op de basisschool dacht daar anders over. Kinderen deden een grote of een kleine boodschap of erger…ze moesten drukken??? Bij drukken denk ik aan een boek of een deurbel.
Daar begint volgens mij een probleem, waar wij allemaal mee worstelen…wat kan wel en wat niet en wie is de baas over de vocabulaire van kinderen?
Naarmate mijn kinderen ouder werden, pikten ze her en der prachtige termen op die noch op school en zeker bij ons thuis niet gebezigd werden. Van de TV, Radio of op straat pikten ze alle geslachtsdelen, ziekten en varianten van seks
op.
Als het te gortig werd, pakte ik een wekker, tilde de boosdoener op tafel en gaf hem of haar 10 minuten het podium om alle lelijke woorden ongestraft te declameren.
Na de 4e KutLul en Hoerenjong, kwamen ze meestal niet verder dan vette frikandel.
Scheldwoorden zijn namelijk zo op als je ze mag zeggen.
Vreselijk leuk was het ook om het jongste broertje de middelvinger en FuckYou aan te leren op momenten dat ik even niet oplette.
Natuurlijk probeerde ik het FuckYou om te zetten in ThankYou en legde uit dat het “dank je wel” betekende.
Toen bij de slager er een plakje worst over de toonbank kwam, stak de zoonlief de middelvinger in de hoogte en zei ThankYou.
Over niet te regisseren gedrag gesproken.
Allemaal woorden en teruglezend allemaal wel grappig en redelijk onschuldig…maar ook heel gecompliceerd als je er bij nadenkt.
Volgens mij begint en stopt pesten en schelden niet bij de voordeur van school, dacht ik toen ik de volgende regelnichterigheid van Sander Dekker las.
Sterker nog ik denk dat deze wet schijnveiligheid biedt en schijnheiligheid opwekt
De verhuftering van de samenleving bevindt zich volgens mij veel meer buiten dan binnen de schoolmuren en over het algemeen geven wij als volwassenen niet echt het goede voorbeeld.
De uitwassen van pesten en gepesten liggen tegenwoordig in no-time op straat (lees online), maar moeten we om drama’s te voorkomen de docent en de school verantwoordelijk maken?
Bovenstaande voorbeelden van mij en de realiteit van alledag hebben niets met school te maken maar des te meer met opvoeding door ouders, de omgeving en wat wij allen met elkaar afspreken.
Volgens mij is iedereen ongeacht zijn of haar kleur, klasse of kerk verantwoordelijk om het verdriet van kinderen die gepest worden te voorkomen.
Wij moeten, door het geode voorbeeld te geven, voorkomen dat gepeste kinderen voor de trein springen van ellende, daar kan geen wet of protocol tegenop.
Neem zelf als lid van de maatschappij de verantwoordelijkheid in plaats van die steeds in de schoenen van onderwijs te schuiven!
Na een week als deze, waarin ik nogal wat meters heb afgelegd, links en rechts wat geroepen en gebabbeld heb, denk ik, ik stop ermee!
